Λύσεις — Κεφάλαιο 8 (Ερωτήσεις σελ. 238) – ΠΡΑΚΤΙΚΗ ΦΥΣΙΚΟΘΕΡΑΠΕΙΑ Γ΄ ΕΠΑΛ

Λύσεις — Κεφάλαιο 8 (Ερωτήσεις σελ. 238)

Απαντήσεις στις 5 ερωτήσεις του κεφαλαίου 8 (3 πολλαπλής επιλογής + 2 ανοικτές).

Ερώτηση 1 — Αναπνοές ενηλίκου (πολλαπλής επιλογής)

Ερώτηση: Πόσες αναπνοές το λεπτό κάνει ένας ενήλικος κατά τη γνώμη σας; α) 14-16, β) 30, γ) 45,

Απάντηση:

• Σωστή απάντηση: α) 14-16. «Οι ενήλικοι έχουν 14-16 αναπνοές το λεπτό, τα παιδιά 25-30 αναπνοές το λεπτό και τα νεογνά 40-50 αναπνοές το λεπτό» (σελ. 218). Οι τιμές 30 (β) και 45 (γ) αντιστοιχούν σε παιδιά και νεογνά αντίστοιχα — ή σε παθολογική ταχύπνοια ενηλίκου. Στην άσκηση συγχρονισμού των αναπνευστικών κινήσεων εκτελούνται 16-18 αναπνοές το λεπτό (σελ. 231).

Σύνοψη: (ενδεικτική) α) 14-16 αναπνοές/λεπτό (παιδιά 25-30, νεογνά 40-50) (σελ. 218).

Κριτήρια αξιολόγησης:

• Πολλαπλής επιλογής.

Ερώτηση 2 — Μύες που συσπώνται στην εισπνοή

Ερώτηση: Ποιοι μύες συσπώνται κατά την εισπνοή;

Απάντηση:

• Κατά την εισπνοή συσπώνται οι εισπνευστικοί μύες (σελ. 218): οι έξω μεσοπλεύριοι, το διάφραγμα, οι σκαληνοί, ο στερνοκλειδομαστοειδής, ο μείζων και ο ελάσσων θωρακικός, ο πρόσθιος οδοντωτός, ο οπίσθιος οδοντωτός, ο τραπεζοειδής και ο ρομβοειδής. Οι αναπνευστικοί μύες αυξάνουν τον όγκο του θώρακα: οι μεσοπλεύριοι με την κίνηση των πλευρών αυξάνουν την προσθιοπίσθια και την εγκάρσια διάμετρο (θωρακική αναπνοή), ενώ η σύσπαση του διαφράγματος αυξάνει την κατακόρυφη διάμετρο (διαφραγματική ή κοιλιακή αναπνοή) και δημιουργεί κενό (αρνητική πίεση) που τραβά τον αέρα — γι' αυτό η εισπνοή είναι ενεργητική κίνηση, ενώ η εκπνοή παθητική (εκπνευστικοί: έσω μεσοπλεύριοι, κοιλιακοί, πλατύς ραχιαίος, οπίσθιος κάτω οδοντωτός — ενεργοποιούνται στη βαθιά/βεβιασμένη εκπνοή).

Σύνοψη: (ενδεικτική) Οι εισπνευστικοί μύες: έξω μεσοπλεύριοι, διάφραγμα (κατακόρυφη διάμετρος — κενό), σκαληνοί, στερνοκλειδομαστοειδής, μείζων-ελάσσων θωρακικός, πρόσθιος και οπίσθιος οδοντωτός, τραπεζοειδής, ρομβοειδής (σελ. 218).

Κριτήρια αξιολόγησης:

Ερώτηση 3 — Θέση τμήματος στη βρογχική παροχέτευση (πολλαπλής επιλογής)

Ερώτηση: Κάνοντας βρογχική παροχέτευση σε ασθενή, προσέχουμε ώστε το πνευμονικό τμήμα που πρόκειται να παροχετευτεί να βρίσκεται: α) υψηλότερα, για να μεταφερθούν - αποβληθούν οι εκκρίσεις, μέσω βαρύτητας, β) στο κάτω μέρος του σώματος, καθώς ο ασθενής βρίσκεται σε ανάρροπη θέση.

Απάντηση:

• Σωστή απάντηση: α) υψηλότερα. «Ο ασθενής τοποθετείται σε ανάρροπη θέση έτσι, ώστε το πνευμονικό τμήμα που πρόκειται να παροχετευθεί να βρίσκεται υψηλότερα και η βαρύτητα να βοηθά στη μεταφορά των εκκρίσεων» (σελ. 222-223) — οι εκκρίσεις ρέουν με τη βαρύτητα από το υψηλότερα ευρισκόμενο τμήμα προς τους μεγάλους βρόγχους και την τραχεία, από όπου αποβάλλονται με τον βήχα. Ο φυσικοθεραπευτής εφαρμόζει πιέσεις, δονήσεις και πλήξεις στην αντίστοιχη επιφάνεια του θώρακα, 5-10΄ ανά θέση, και τελειώνει πάντα με την παροχέτευση του υγιούς πνεύμονα (αποφυγή δευτεροπαθούς διασποράς)· οι θέσεις επιλέγονται ανάλογα με το βρογχοπνευμονικό τμήμα (π.χ. δεξιός άνω λοβός καθιστός με κλίση κεφαλής αριστερά· κορυφαίο τμήμα κάτω λοβού με κρεβάτι υπερυψωμένο 40 cm, ημιπρηνής). Η επιλογή β) είναι λάθος: αν το τμήμα ήταν χαμηλότερα, η βαρύτητα θα κρατούσε τις εκκρίσεις μέσα του.

Σύνοψη: (ενδεικτική) α) υψηλότερα — ώστε η βαρύτητα να μεταφέρει τις εκκρίσεις προς τους μεγάλους βρόγχους (σελ. 222-223)· 5-10΄ ανά θέση, τέλος με τον υγιή πνεύμονα.

Κριτήρια αξιολόγησης:

• Πολλαπλής επιλογής.

Ερώτηση 4 — Συμπτώματα χρόνιας βρογχίτιδας (πολλαπλής επιλογής)

Ερώτηση: Σημειώστε ποια από τα παρακάτω συμπτώματα εμφανίζονται σε ασθενή με χρόνια βρογχίτιδα: α) βήχας, β) πτύελα, γ) δύσπνοια, δ) πυρετός, ε) πόνος,

Απάντηση:

• Σωστές απαντήσεις: α) βήχας, β) πτύελα, γ) δύσπνοια. Χρόνια βρογχίτιδα είναι η πνευμονική πάθηση με υπερβολική παραγωγή βλέννας, βήχα και απόχρεμψη για δύο τουλάχιστον συνεχή χρόνια και τρεις τουλάχιστον συνεχείς μήνες κάθε χρόνο (σελ. 236). Κλινική εικόνα (σελ. 236-237): τα συμπτώματα αρχίζουν μετά από κρυολόγημα· ο θώρακας είναι βυτιοειδής· υπάρχει περιορισμός της κινητικότητας των πλευρών, βήχας, δύσπνοια· αναπνευστική ανεπάρκεια με υποξαιμία και υπερκαπνία, βρογχόσπασμος με συχνές κρίσεις, πυώδη πτύελα, δυσχέρεια στην απόχρεμψη. Γιατί όχι δ), ε): ο πυρετός και ο πόνος δεν περιλαμβάνονται στην κλινική εικόνα της χρόνιας βρογχίτιδας — ο πυρετός συνοδεύει τις οξείες λοιμώξεις (επιπλοκές, που αντιμετωπίζονται άμεσα), ενώ ο πόνος στο στήθος αναφέρεται γενικά στις παθήσεις του αναπνευστικού (σε βήχα και βαθιά εισπνοή, σελ. 221), όχι ως χαρακτηριστικό της χρόνιας βρογχίτιδας.

Σύνοψη: (ενδεικτική) α, β, γ — βήχας, (πυώδη) πτύελα, δύσπνοια (+ βυτιοειδής θώρακας, περιορισμός πλευρών, υποξαιμία-υπερκαπνία, βρογχόσπασμος, δυσχέρεια απόχρεμψης)· όχι πυρετός, πόνος (σελ. 236-237).

Κριτήρια αξιολόγησης:

• Πολλαπλής επιλογής — περισσότερες από μία σωστές.

Ερώτηση 5 — Θέση κεφαλής κατά την άσκηση του βήχα

Ερώτηση: Σε ποια θέση πρέπει να βρίσκεται το κεφάλι του ασθενούς κατά την άσκηση του βήχα;

Απάντηση:

• «Το κεφάλι του ασθενούς κατά το βήχα πρέπει να είναι σε ουδέτερη θέση ή σε θέση κάμψης (όχι σε υπερέκταση)» (σελ. 227). Η ελαφρά κάμψη του κεφαλιού διευκολύνει το κλείσιμο της γλωττίδας και την εκρηκτική εκπνευστική φάση του βήχα, ενώ η υπερέκταση του αυχένα τεντώνει τους αεραγωγούς και δυσκολεύει την αποβολή των εκκρίσεων. Συμπληρωματικά: ο ασθενής βήχει καλύτερα όρθιος και όταν στηρίζεται κάπου· σε εγχειρισμένο ασθενή συμπλησιάζουμε τα χείλη του τραύματος κατά τον βήχα· για πιο αποτελεσματικό βήχα εφαρμόζεται η τεχνική με δύο βηξίματα μετά από βαθιά εισπνοή (το δεύτερο έχει μεγαλύτερη αποβλητική δύναμη)· σε αδύναμο ασθενή δίνονται οδηγίες για πολλαπλές εισπνοές με κράτημα («πάρε βαθιά εισπνοή, κράτα την τώρα… λίγο ακόμη, βήξε»).

Σύνοψη: (ενδεικτική) Σε ουδέτερη θέση ή σε κάμψη — όχι σε υπερέκταση (σελ. 227)· καλύτερα όρθιος με στήριξη, τεχνική δύο βηξιμάτων.

Κριτήρια αξιολόγησης: