Λύσεις — Κεφάλαιο 9: Θερμαντικά σώματα – Boilers (σελ. 148) – ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΥ ΚΕΝΤΡΙΚΩΝ ΘΕΡΜΑΝΣΕΩΝ Γ΄ ΕΠΑΛ

Λύσεις — Κεφάλαιο 9: Θερμαντικά σώματα - Boilers (σελ. 148)

Λύσεις των 8 ερωτήσεων του κεφαλαίου 9 (όλες ανάπτυξης).

Ερώτηση 1 — Δύο βασικά είδη σωμάτων κατά τον τρόπο μετάδοσης

Ερώτηση: Ποια είναι τα δύο βασικά είδη θερμαντικών σωμάτων με κριτήριο τον τρόπο μετάδοσης της θερμότητας;

Απάντηση:

• Τα θερμαντικά σώματα είναι εναλλάκτες που αποδίδουν στον χώρο τη θερμότητα του φορέα με συναγωγή (κίνηση νερού-αέρα), αγωγή (τοιχώματα) και ακτινοβολία (εξωτερική επιφάνεια). Με βάση τον τρόπο με τον οποίο μεταδίδεται από το σώμα στον χώρο το μεγαλύτερο ποσοστό της θερμότητας (σελ. 135-136) διακρίνονται: 1. Σώματα ακτινοβολίας (radiators) — τα πιο διαδεδομένα, σε μεγάλη ποικιλία μορφών-διαστάσεων, με κοινό χαρακτηριστικό τη μεγάλη εξωτερική επιφάνεια (πολλά παράλληλα στοιχεία/φέτες ή ενιαίες επιφάνειες)· στα κοινά σώματα με πολλές μικρές παράλληλες επιφάνειες (φέτες) το ποσοστό ακτινοβολίας είναι μικρότερο από ό,τι στα σώματα με μεγάλες ενιαίες επιφάνειες (άβακες-panels). 2. Σώματα μεταφοράς (convectors) — όπου διευκολύνεται η κυκλοφορία του αέρα γύρω από το σώμα με οδηγητικά ελάσματα και πτερύγια (που αυξάνουν και την επιφάνεια συναλλαγής)· με ανεμιστήρα για εντονότερη κυκλοφορία → fan convectors. Τέλος, για μεγάλη ισχύ και θερινή λειτουργία (ψύξη), υπάρχουν τα fan coils — στοιχεία μεγάλου μήκους τύπου «σερπαντίνας» πτερυγιοφόρων σωλήνων με ανεμιστήρα.

Σύνοψη: (ενδεικτική) 1) Σώματα ακτινοβολίας (radiators) — μεγάλη εξωτερική επιφάνεια, φέτες ή ενιαία panels (τα πιο διαδεδομένα)· 2) σώματα μεταφοράς (convectors) — οδηγητικά ελάσματα/πτερύγια που διευκολύνουν την κυκλοφορία του αέρα, με ανεμιστήρα fan convectors· επιπλέον fan coils για μεγάλη ισχύ και ψύξη.

Κριτήρια αξιολόγησης:

• Radiators / convectors.

Ερώτηση 2 — Υλικά σωμάτων: βάρος, θερμοχωρητικότητα και επίδραση

Ερώτηση: Να αναφέρετε τα βασικά υλικά κατασκευής σωμάτων και να τα συγκρίνετε από άποψη βάρους και θερμοχωρητικότητας. Τι επίδραση στη λειτουργική συμπεριφορά του σώματος έχει το τελευταίο χαρακτηριστικό;

Απάντηση:

• Υλικά (σελ. 137-139): α) Χαλυβδοέλασμα ελάχιστου πάχους 1,25 mm — το πιο διαδεδομένο, με τα περισσότερα πλεονεκτήματα (ιδιότητες, κατασκευή, με τις βαφές περιορίστηκε η διάβρωση)· β) Χυτοσίδηρος (μαντέμι) — μεγάλη διάδοση παλαιότερα, σήμερα περιορισμένη· γ) Κράματα αλουμινίου — αρκετά διαδεδομένα, χυτοπρεσαριστά, εξαιρετική εμφάνιση, αντοχή στη διάβρωση· δ) Χαλκός — σε μικρή κλίμακα (σωλήνες convectors, σωληνωτά σώματα-«κρεμάστρες»). Σύγκριση βάρους: ο χυτοσίδηρος έχει μεγάλο ειδικό βάρος και (λόγω χύτευσης) δίνει ογκώδεις, βαριές κατασκευές· ο χάλυβας ενδιάμεσο βάρος (λεπτά ελάσματα → ελαφρύτερα σώματα)· το αλουμίνιο έχει το μικρότερο ειδικό βάρος — τα ελαφρύτερα σώματα. Σύγκριση θερμοχωρητικότητας: ο χυτοσίδηρος έχει μεγάλη ειδική θερμοχωρητικότητα (και μεγάλη μάζα)· το αλουμίνιο μικρότερη· ο χάλυβας ενδιάμεση (μικρό περιεχόμενο νερού → μικρή συνολική θερμοχωρητικότητα). Επίδραση στη λειτουργική συμπεριφορά: η θερμοχωρητικότητα καθορίζει τη θερμική αδράνεια του σώματος — ο χυτοσίδηρος καθυστερεί στην αρχική θέρμανση, αλλά «αποταμιεύει» μεγάλα θερμικά ποσά και εξακολουθεί να αποδίδει για αρκετό χρόνο μετά τη διακοπή της λειτουργίας (ομαλή, σταθερή θέρμανση — κατάλληλος για συνεχή λειτουργία)· αντίθετα, η μικρή θερμοχωρητικότητα του αλουμινίου (και των χαλύβδινων σωμάτων μικρού περιεχομένου νερού) εξασφαλίζει γρήγορη θέρμανση του σώματος και ταχεία ανταπόκριση στις ρυθμίσεις, αλλά και σύντομη ψύξη μετά τη διακοπή (κατάλληλα για διακοπτόμενη λειτουργία/αυτονομίες).

Σύνοψη: (ενδεικτική) Υλικά: χαλυβδοέλασμα ≥ 1,25 mm (κυρίαρχο), χυτοσίδηρος (παλαιότερα), κράματα Al, χαλκός (λίγο). Βάρος: χυτοσίδηρος βαρύτερος-ογκώδης, χάλυβας ενδιάμεσος, αλουμίνιο ελαφρύτερο. Θερμοχωρητικότητα: χυτοσίδηρος μεγάλη, χάλυβας μέση, Al μικρή. Επίδραση: μεγάλη θερμοχωρητικότητα = θερμική αδράνεια — αργή αρχική θέρμανση αλλά αποθήκευση θερμότητας και απόδοση για αρκετό χρόνο μετά τη διακοπή· μικρή = γρήγορη θέρμανση-ανταπόκριση αλλά και γρήγορη ψύξη.

Κριτήρια αξιολόγησης:

• 4 υλικά, βάρος, αδράνεια.

Ερώτηση 3 — Βασικό τεχνικό χαρακτηριστικό σώματος και παράγοντές του

Ερώτηση: Ποιο είναι το βασικό τεχνικό χαρακτηριστικό ενός σώματος και από ποιους παράγοντες εξαρτάται;

Απάντηση:

• Το βασικό τεχνικό μέγεθος που χαρακτηρίζει ένα θερμαντικό σώμα είναι η θερμική ισχύς ή απόδοσή του, που μετριέται σε kW ή kcal/h και αναγράφεται για κάθε τύπο και μέγεθος στα φυλλάδια των κατασκευαστών (σελ. 139) — π.χ. στον πίν. 9.2.1 δίστηλο 905 mm των 10 φετών: 900 kcal/h. Εξαρτάται: α) από κατασκευαστικά στοιχεία του σώματος — ως εναλλάκτης ακολουθεί το Q = k·A·Δt: την επιφάνεια συναλλαγής A (τύπος, ύψος, μήκος/αριθμός φετών ή στηλών, πτερύγια), το υλικό και τη μορφή (συντελεστής k — ακτινοβολία vs συναγωγή, panels/convectors)· β) από τις συνθήκες λειτουργίας, που εκφράζονται με την ενεργό θερμοκρασιακή διαφορά σώματος-χώρου tεν = tm − tχ, όπου tm = (tv + tr)/2 η μέση θερμοκρασία του σώματος (tv είσοδος, tr έξοδος νερού) και tχ η επιθυμητή θερμοκρασία χώρου· οι ονομαστικές αποδόσεις δίνονται συνήθως για tεν = 60 °C (90/70 °C, χώρος 20 °C), και σε άλλες συνθήκες η πραγματική απόδοση προκύπτει με τον συντελεστή διόρθωσης σδ = Q/Q60 = (tεν/60)^1,33 (π.χ. tεν = 65 °C → 1,12)· άρα εξαρτάται από τις θερμοκρασίες προσαγωγής-επιστροφής (παροχή, Δt, θέση στον βρόχο, προρρύθμιση στο μονοσωλήνιο) και τη θερμοκρασία χώρου· γ) από την τοποθέτηση (να μην καλύπτεται η επιφάνεια, να μην εμποδίζεται ο αέρας).

Σύνοψη: (ενδεικτική) Η θερμική ισχύς (απόδοση) σε kW ή kcal/h· εξαρτάται από τα κατασκευαστικά στοιχεία (επιφάνεια-μέγεθος, υλικό, μορφή — Q = k·A·Δt) και από τις συνθήκες λειτουργίας μέσω της ενεργού θερμοκρασιακής διαφοράς tεν = (tv + tr)/2 − tχ (ονομαστική για 60 °C, διόρθωση σδ = (tεν/60)^1,33), δηλαδή από θερμοκρασίες προσαγωγής-επιστροφής και χώρου· και από την τοποθέτηση.

Κριτήρια αξιολόγησης:

• Ισχύς — A, k, tεν.

Ερώτηση 4 — Κριτήρια επιλογής σώματος για συγκεκριμένο χώρο

Ερώτηση: Με ποια κριτήρια γίνεται η επιλογή ενός θερμαντικού σώματος για συγκεκριμένο χώρο;

Απάντηση:

• Η επιλογή γίνεται σε δύο βήματα (σελ. 139-141): Α. Επιλογή είδους/τύπου με λειτουργικά κριτήρια — τρόπος μετάδοσης (ακτινοβολίας για συνήθεις χώρους κατοικίας, convectors/fan convectors για γρήγορη-ομοιόμορφη θέρμανση μεγάλων χώρων, fan coils για μεγάλη ισχύ και ψύξη), ταχύτητα ανταπόκρισης (θερμοχωρητικότητα υλικού, περιεχόμενο νερού), χαρακτηριστικά του χώρου (διαστάσεις, διαθέσιμη θέση — συνήθως κάτω από παράθυρα, ύψος ποδιάς, να μην καλύπτεται η επιφάνεια ή να μην εμποδίζεται η κυκλοφορία αέρα), οικονομικά δεδομένα και αισθητική (μορφή, εμφάνιση Al/panels)· η μορφή καθορίζεται κυρίως από τον χώρο. Β. Επιλογή μεγέθους με κριτήριο την απόδοση, που πρέπει να είναι τουλάχιστον ίση με τις θερμικές απώλειες του χώρου (κεφ. 11)· επειδή οι ονομαστικές αποδόσεις των πινάκων ισχύουν για συγκεκριμένες συνθήκες (tεν = 60 °C), υπολογίζεται η πραγματική tεν του σώματος (tv, tr, tχ) και η ονομαστική απόδοση που πρέπει να επιλεγεί Q60 = Q/σδ, σδ = (tεν/60)^1,33 (π.χ. για Q = 2000 kcal/h και tεν = 65 → Q60 = 1786 kcal/h)· στο μονοσωλήνιο η διόρθωση είναι επιβεβλημένη ανά σώμα (σειρά, προρρύθμιση)· τέλος επιλέγεται από τους πίνακες του κατασκευαστή ο τύπος-μέγεθος (ύψος, μήκος/αριθμός φετών) που δίνει ≥ Q60 και χωράει στη θέση.

Σύνοψη: (ενδεικτική) Είδος: λειτουργικά κριτήρια (τρόπος μετάδοσης, ταχύτητα θέρμανσης, μέγεθος χώρου), χαρακτηριστικά-θέση χώρου (μη κάλυψη, ελεύθερη ροή αέρα), οικονομικά, αισθητική. Μέγεθος: απόδοση ≥ θερμικές απώλειες του χώρου, με διόρθωση για τις πραγματικές συνθήκες tεν (Q60 = Q/σδ, σδ = (tεν/60)^1,33 — ιδίως στο μονοσωλήνιο) και επιλογή από τους πίνακες κατασκευαστή.

Κριτήρια αξιολόγησης:

• Είδος + μέγεθος.

Ερώτηση 5 — Γιατί διαφέρουν πραγματικές από ονομαστικές αποδόσεις στο μονοσωλήνιο

Ερώτηση: Γιατί διαφοροποιούνται οι πραγματικές αποδόσεις των σωμάτων από τις ονομαστικές στο μονοσωλήνιο σύστημα;

Απάντηση:

• Οι ονομαστικές αποδόσεις των σωμάτων δίνονται για συγκεκριμένες συνθήκες: ενεργό θερμοκρασιακή διαφορά tεν = 60 °C (tv = 90, tr = 70, tχ = 20 °C). Η πραγματική απόδοση διαφέρει όταν αλλάζει η tεν: Q/Q60 = σδ = (tεν/60)^1,33 (σελ. 140). Στο μονοσωλήνιο σύστημα αυτό συμβαίνει συστηματικά (σελ. 141-143), επειδή τα σώματα τροφοδοτούνται «σε σειρά» ως προς την τάξη τοποθέτησης: κάθε επόμενο σώμα τροφοδοτείται με νερό χαμηλότερης θερμοκρασίας, αφού μέρος του θερμικού φορτίου έχει ήδη αποδοθεί στο προηγούμενο. Έτσι κάθε σώμα έχει τη δική του tεν, που εξαρτάται από: τη σειρά του στον βρόχο, τα θερμικά φορτία των προηγούμενων σωμάτων (καθορίζουν τη θερμοκρασία εισόδου του), τις θερμοκρασίες tv και tr του βρόχου (Δt συνήθως 10-15 °C) και τις προρρυθμίσεις των παροχών (ποσοστό της παροχής που περνά από το σώμα με τον τετράοδο διακόπτη — το υπόλοιπο παρακάμπτει και αναμειγνύεται). Προκύπτουν λοιπόν συντελεστές διόρθωσης μεγαλύτεροι από 1 για τα πρώτα σώματα και μικρότεροι για τα τελευταία — παράδειγμα (σώματα 1800/1500 kcal/h, tv = 90 °C, 100 % προρρύθμιση): tεν₁ = 65,9 → σδ₁ = 1,15, tεν₂ = 58,4 → σδ₂ = 0,97 → ονομαστικές 1565/1546 kcal/h· με προρρύθμιση 50 %/50 %: 1,05/0,90 → 1714/1667. Γι' αυτό η διόρθωση είναι επιβεβλημένη στο μονοσωλήνιο, και προτιμάται να τροφοδοτούνται πρώτα τα σώματα με τα μεγαλύτερα φορτία (σδ > 1 → μικρότερο, οικονομικότερο σώμα).

Σύνοψη: (ενδεικτική) Γιατί οι ονομαστικές ισχύουν για tεν = 60 °C, ενώ στο μονοσωλήνιο τα σώματα είναι σε σειρά και καθένα παίρνει νερό χαμηλότερης θερμοκρασίας από το προηγούμενο· η tεν κάθε σώματος εξαρτάται από τη σειρά του, τα φορτία των προηγούμενων, τις tv/tr του βρόχου και την προρρύθμιση της παροχής του → σδ = (tεν/60)^1,33 > 1 στα πρώτα, < 1 στα τελευταία (π.χ. 1,15/0,97)· άρα υποχρεωτική διόρθωση, μεγάλα φορτία πρώτα.

Κριτήρια αξιολόγησης:

• Σε σειρά → διαφορετική tεν.

Ερώτηση 6 — Τι είναι το boiler και από τι εξαρτάται η απόδοσή του

Ερώτηση: Τι ονομάζουμε boiler στις εγκαταστάσεις Κ.Θ. και από ποιους παράγοντες εξαρτάται η απόδοσή του;

Απάντηση:

• Boiler ονομάζουμε τον θερμαντήρα νερού χρήσης — τη συσκευή με την οποία, κυρίως για λόγους οικονομίας, μέρος της θερμότητας που παράγεται στον λέβητα χρησιμοποιείται για θέρμανση του νερού χρήσης (μπάνια, κουζίνες), εγκατεστημένη συνήθως στο λεβητοστάσιο (σελ. 143). Είναι εναλλάκτης θερμότητας μεταξύ δύο ρευστών: του ζεστού νερού από τον λέβητα (θερμαντικό μέσο) και του νερού από το δίκτυο πόλης (θερμαινόμενο). Στην απλή του μορφή είναι κυλινδρικό δοχείο με χαλύβδινο περίβλημα, μέσα στο οποίο αναπτύσσεται σωληνωτό στοιχείο (σερπαντίνα) από υλικό μεγάλης θερμικής αγωγιμότητας (χάλκινο)· τα δύο ρευστά κυκλοφορούν μέσα και έξω από το στοιχείο χωρίς να αναμιγνύονται, με συναλλαγή μέσα από τα τοιχώματα → δύο ανεξάρτητα κυκλώματα: του νερού λέβητα «κλειστό», του νερού χρήσης «ανοιχτό». Απόδοση (σελ. 146): ως εναλλάκτης ακολουθεί τη σχέση Q = k · A · Δt — εξαρτάται από 1. την επιφάνεια συναλλαγής A του στοιχείου (m²), 2. τη μέση θερμοκρασιακή διαφορά Δt των δύο ρευστών (θερμοκρασία νερού λέβητα ~80-90 °C έναντι νερού χρήσης), 3. τον συντελεστή k (W/m²°C), που εξαρτάται από τα είδη των ρευστών, τα χαρακτηριστικά του διαχωριστικού τοιχώματος (υλικό-πάχος — γι' αυτό χαλκός) και τα χαρακτηριστικά των ροών (φορές-ταχύτητες — κυκλοφορητής boiler, επικαθίσεις αλάτων). Ο υπολογισμός είναι σύνθετος → διαγράμματα των κατασκευαστών (π.χ. πίν. 6.2.1 πλακοειδών)· στην πράξη επιλογή με βάση τη χωρητικότητα.

Σύνοψη: (ενδεικτική) Boiler = θερμαντήρας νερού χρήσης: εναλλάκτης (κυλινδρικό χαλύβδινο δοχείο με χάλκινη σερπαντίνα) που μεταφέρει θερμότητα από το νερό του λέβητα (κλειστό κύκλωμα) στο νερό του δικτύου πόλης (ανοιχτό κύκλωμα) χωρίς ανάμειξη· απόδοση Q = k·A·Δt — από την επιφάνεια συναλλαγής, τη μέση θερμοκρασιακή διαφορά των δύο ρευστών και τον συντελεστή k (ρευστά, υλικό-πάχος τοιχώματος, χαρακτηριστικά ροών).

Κριτήρια αξιολόγησης:

• Εναλλάκτης ΖΝΧ, k·A·Δt.

Ερώτηση 7 — Κατηγορίες boiler κατά την κυκλοφορία των δύο μέσων

Ερώτηση: Ποιες βασικές κατηγορίες boiler έχουμε με κριτήριο τον τρόπο κυκλοφορίας των δυο μέσων;

Απάντηση:

• Με κριτήριο το είδος του νερού που κυκλοφορεί μέσα στο σωληνωτό στοιχείο (σερπαντίνα) — και επομένως τον τρόπο κυκλοφορίας των δύο μέσων — έχουμε δύο βασικούς τύπους (σελ. 144): α) Boiler «ταχείας διελεύσεως»: μέσα στο στοιχείο κυκλοφορεί το νερό χρήσης, ενώ εξωτερικά, στο δοχείο, βρίσκεται το νερό του λέβητα — το νερό χρήσης θερμαίνεται καθώς διέρχεται από τη σερπαντίνα (μικρή αποθήκευση ζεστού νερού, στιγμιαία θέρμανση). β) Boiler «αποθήκευσης»: μέσα στο στοιχείο κυκλοφορεί το νερό του λέβητα και εξωτερικά, στο δοχείο, αποθηκεύεται και θερμαίνεται το νερό χρήσης — ο πιο συνηθισμένος τύπος στις εγκαταστάσεις κατοικιών (εικ. 9.5.α). Και στους δύο η σύνδεση με το δίκτυο πόλης περιλαμβάνει διακόπτη ροής, διακόπτη ελέγχου, δικλίδα αντεπιστροφής, ασφαλιστικό και διακόπτη εκκένωσης (αποθήκευσης: + μανόμετρο και 2ο διακόπτη ροής)· με τον λέβητα: διακόπτες, ηλεκτροβάνα ή αντεπίστροφη, ανεξάρτητος κυκλοφορητής. Επιπλέον, με κριτήριο την πρόσθετη πηγή θέρμανσης (αφού η Κ.Θ. λειτουργεί μόνο τον χειμώνα) υπάρχουν boilers με ηλεκτρική αντίσταση, με ηλιακούς συλλέκτες — τύπος «σερπαντίνας» (στοιχείο εμβαπτισμένο, μεγαλύτερο λόγω χαμηλότερης θερμοκρασίας) ή «μανδύα» (το ηλιακό νερό μεταξύ δοχείου και περιβλήματος) — και τριπλής ενέργειας (λέβητας + ηλιακά + αντίσταση, ξενοδοχεία).

Σύνοψη: (ενδεικτική) α) «Ταχείας διελεύσεως» — το νερό χρήσης περνά μέσα από το σωληνωτό στοιχείο, το νερό λέβητα είναι στο δοχείο· β) «αποθήκευσης» — το νερό λέβητα κυκλοφορεί στο στοιχείο και το νερό χρήσης αποθηκεύεται-θερμαίνεται στο δοχείο (ο συνηθέστερος σε κατοικίες)· επιπλέον κατά την πρόσθετη πηγή: με ηλεκτρική αντίσταση, με ηλιακούς (σερπαντίνας ή μανδύα), τριπλής ενέργειας.

Κριτήρια αξιολόγησης:

• Διελεύσεως / αποθήκευσης.

Ερώτηση 8 — Κριτήριο επιλογής boiler και παράγοντες μεγέθους

Ερώτηση: Με ποιο κριτήριο γίνεται συνήθως η επιλογή ενός boiler και από ποιους παράγοντες εξαρτάται το μέγεθος αυτό;

Απάντηση:

• Επειδή ο υπολογισμός της θερμαντικής ικανότητας (Q = k·A·Δt) είναι σύνθετος και απαιτεί πειραματικό έλεγχο, στην πρακτική των κεντρικών θερμάνσεων η επιλογή του μεγέθους ενός θερμαντήρα γίνεται με κριτήριο τη χωρητικότητά του (σε λίτρα — για τον τύπο «αποθήκευσης») (σελ. 146). Η χωρητικότητα προκύπτει αφού εκτιμηθούν οι απαιτήσεις του κτιρίου σε ζεστό νερό χρήσης, οι οποίες εξαρτώνται από: 1. το είδος του κτιρίου (κατοικία, πολυκατοικία, ξενοδοχείο, νοσοκομείο, αθλητικές εγκαταστάσεις — διαφορετική κατανάλωση ανά άτομο και θερμοκρασία χρήσης), 2. τον αριθμό των χρηστών (άτομα, διαμερίσματα, κλίνες, λουτρά-βρύσες), και 3. τις συνθήκες λειτουργίας του (ταυτόχρονη ή ετεροχρονισμένη ζήτηση, ώρες αιχμής, διάρκεια ανανέωσης, θερμοκρασία αποθήκευσης — σχετικές σταθερές δίνουν οι κανονισμοί/ΤΟΤΕΕ). Επιλέγεται τυποποιημένη χωρητικότητα: μικροί θερμαντήρες 150/200/300/500 l, μεγάλοι 800/1000/1500/2500/3000/4000/5000 l. Και για τις δύο κατηγορίες η μέγιστη επιτρεπόμενη θερμοκρασία είναι 95 °C και η πίεση 10 bar, με πίεση δοκιμής τουλάχιστον 13 bar. Παράλληλα ελέγχεται η ισχύς της σερπαντίνας (χρόνος επαναθέρμανσης) σε σχέση με τον λέβητα, και το ΖΝΧ προστίθεται στο φορτίο του λέβητα.

Σύνοψη: (ενδεικτική) Με κριτήριο τη χωρητικότητα (l) — για τον τύπο αποθήκευσης — που καθορίζεται από τις απαιτήσεις του κτιρίου σε ζεστό νερό χρήσης: είδος κτιρίου, αριθμός χρηστών και συνθήκες λειτουργίας (κανονισμοί)· τυποποιημένα 150/200/300/500 l και 800-5000 l, με μέγιστη θερμοκρασία 95 °C, πίεση 10 bar, δοκιμή ≥ 13 bar.

Κριτήρια αξιολόγησης:

• Χωρητικότητα — 3 παράγοντες.