Να γίνει συζήτηση σχετικά με τις προσωπικές νοηματικές συνδέσεις των μαθητών ανάμεσα σε χρώματα και καταστάσεις.
Σκέψη / Μεθοδολογία: Ανοιχτή ερώτηση συζήτησης, ενδεικτική απάντηση — αξιοποιούμε την έννοια της «αναγνώρισης» (χρωματικής κωδικοποίησης) του §12.4.
Λύση:
Ενδεικτική απάντηση: Πολλά χρώματα φέρουν κοινά αποδεκτούς νοηματικούς συνειρμούς, οι οποίοι αξιοποιούνται στη σχεδίαση διεπαφών ως μορφή «αναγνώρισης» (κωδικοποίησης): το κόκκινο συχνά συνδέεται με κίνδυνο, σφάλμα ή απαγόρευση (π.χ. μηνύματα λάθους, κουμπιά διαγραφής)· το πράσινο συνδέεται με επιτυχία, επιβεβαίωση ή «προχώρα» (π.χ. κουμπί αποδοχής)· το κίτρινο/πορτοκαλί συνδέεται με προσοχή ή προειδοποίηση· το μπλε προκαλεί αίσθημα ηρεμίας και εμπιστοσύνης, γι' αυτό χρησιμοποιείται συχνά σε εφαρμογές επιχειρήσεων. Οι συνδέσεις αυτές δεν είναι απόλυτα καθολικές —μπορεί να διαφέρουν ανάλογα με την ηλικία, τον πολιτισμό ή την προσωπική εμπειρία του κάθε χρήστη— κάτι που εξηγεί γιατί η οδηγία «συσχέτιση με το ακροατήριο» είναι σημαντική στη σχεδίαση.
Πρόσεξε:
Να περιγράψουν οι μαθητές τις βασικές αρχές παρουσίασης μηνυμάτων λαθών.
Σκέψη / Μεθοδολογία: Ερώτηση ανάκλησης — απαντάται από τις τέσσερις βασικές αρχές σχεδίασης μηνυμάτων λάθους του §12.4.
Λύση:
Ανακαλούμε τις τέσσερις αρχές: εξειδίκευση, καθοδήγηση, θετικός τόνος, σταθερή μορφοποίηση.
Απάντηση: Οι βασικές αρχές σχεδίασης μηνυμάτων λάθους είναι: να είναι εξειδικευμένα, δηλαδή να περιγράφουν με ακρίβεια το πρόβλημα (π.χ. «Μόνο αρχεία μορφοποίησης εικόνας μπορείς να ανοίξεις» αντί για το ασαφές «Άνοιγμα λάθους αρχείου»)· να καθοδηγούν τον χρήστη προς τη λύση (π.χ. «Όρισε τα αρχεία στα οποία θέλεις να καταγράφονται τα αποτελέσματα» αντί απλώς «Μη ορισμένα αρχεία εξόδου»)· να έχουν θετικό τόνο, λέγοντας τι πρέπει να γίνει αντί να επικρίνουν τον χρήστη (αποφυγή εκφράσεων όπως «Κακός χειρισμός»)· και να έχουν σταθερή μορφοποίηση, με κεφαλαία γράμματα για σύντομα μηνύματα κινδύνου και σταθερό μέγεθος/θέση πλαισίων μηνυμάτων.
