Λύσεις ασκήσεων κεφαλαίου 5 (σελ. 127-129) – ΔΗΜΟΣΙΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ Γ΄ ΕΠΑΛ

ΔΗΜΟΣΙΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ Γ΄ ΕΠΑΛ ΔΗΜΟΣΙΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ Γ΄ ΕΠΑΛ – ΛΥΣΕΙΣ – ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ Ασκήσεων Σχολικού Βιβλίου Λύσεις ασκήσεων κεφαλαίου 5 (σελ. 127-129) – ΔΗΜΟΣΙΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ Γ΄ ΕΠΑΛ

Λύσεις ασκήσεων κεφαλαίου 5

Αναλυτικές απαντήσεις και στα τρία μπλοκ του κεφαλαίου 5: 12 προτάσεις Σωστού/Λάθους, 12 ερωτήσεις σύντομης ανάπτυξης και 6 ερωτήσεις πολλαπλής επιλογής.

Άσκηση Σ/Λ 1 — Η οργάνωση των Δ.Σ. εμφανίζεται με τρεις μορφές

Ερώτηση: Α. Να χαρακτηρίσετε καθεμιά από τις παρακάτω προτάσεις ως σωστή (Σ) ή ως λανθασμένη (Λ) Η οργάνωση των Δ.Σ. εμφανίζεται με τρεις μορφές.

Απάντηση:

ΛΑΘΟΣ (Λ)

Είναι δύο, όχι τρεις. Το βιβλίο (σελ. 107): Η οργάνωση στις δημόσιες σχέσεις εμφανίζεται με δύο μορφές: ● ως εξαρτημένη οργάνωση ● ως ανεξάρτητη, ελεύθερη οργάνωση. Η ανακεφαλαίωση (σελ. 126) το επαναλαμβάνει: Έχουμε τις εξής μορφές της οργάνωσης των δημοσίων σχέσεων: α) τη μορφή της εξαρτημένης οργάνωσης. β) τη μορφή της ανεξάρτητης ή ελεύθερης οργάνωσης. Πιθανή σύγχυση προκαλεί το ότι η ανεξάρτητη μορφή παρουσιάζεται κατά διάφορους τρόπους — με εταιρείες δημοσίων σχέσεων ή με σύμβουλο δημοσίων σχέσεων — αυτοί όμως είναι τρόποι της ίδιας μορφής, όχι τρίτη μορφή.

Σύνοψη: (ενδεικτική) Λάθος. Οι μορφές είναι δύο: η εξαρτημένη οργάνωση και η ανεξάρτητη ή ελεύθερη. Η ανεξάρτητη μορφή εμφανίζεται με δύο τρόπους, μέσω εταιρειών δημοσίων σχέσεων ή μέσω ανεξάρτητου συμβούλου, αλλά αυτοί δεν αποτελούν τρίτη μορφή οργάνωσης.

Κριτήρια αξιολόγησης:

Άσκηση Σ/Λ 2 — Στην εξαρτημένη οργάνωση των Δ.Σ. υπάρχει το πλεονέκτημ…

Ερώτηση: Α. Να χαρακτηρίσετε καθεμιά από τις παρακάτω προτάσεις ως σωστή (Σ) ή ως λανθασμένη (Λ) Στην εξαρτημένη οργάνωση των Δ.Σ. υπάρχει το πλεονέκτημα της καλής γνώσης της επιχείρησης.

Απάντηση:

ΣΩΣΤΟ (Σ)

Είναι ακριβώς το κύριο πλεονέκτημά της (σελ. 108): Η ύπαρξη εξαρτημένης μορφής οργάνωσης δημοσίων σχέσεων έχει το πλεονέκτημα ότι τα στελέχη του τμήματος δημοσίων σχέσεων ασχολούνται με την επιχείρηση συστηματικά, ζουν με τους συναδέλφους της, συνεργάζονται μαζί τους, γνωρίζουν τα προβλήματά τους και τα προβλήματα της οικονομικής μονάδας και δείχνουν ενδιαφέρον για την επίλυσή τους. Παράλληλα, τα στελέχη των δημοσίων σχέσεων γνωρίζουν ό,τι αφορά την οικονομική μονάδα καλύτερα από οποιονδήποτε άλλο. Το αντίστροφο ισχύει για την ανεξάρτητη μορφή, της οποίας το πρώτο μειονέκτημα είναι ο Μικρότερος βαθμός επαφής με τις εσωτερικές εργασίες και με τα προβλήματα της οικονομικής μονάδας (σελ. 110).

Σύνοψη: (ενδεικτική) Σωστό. Στην εξαρτημένη οργάνωση τα στελέχη ασχολούνται με την επιχείρηση συστηματικά, ζουν και συνεργάζονται με τους συναδέλφους τους, γνωρίζουν τα προβλήματα της μονάδας και ενδιαφέρονται για την επίλυσή τους, γνωρίζοντας ό,τι την αφορά καλύτερα από οποιονδήποτε άλλο.

Κριτήρια αξιολόγησης:

Άσκηση Σ/Λ 3 — Η επιλογή της ανεξάρτητης μορφής οργάνωσης των Δ.Σ. αντ…

Ερώτηση: Α. Να χαρακτηρίσετε καθεμιά από τις παρακάτω προτάσεις ως σωστή (Σ) ή ως λανθασμένη (Λ) Η επιλογή της ανεξάρτητης μορφής οργάνωσης των Δ.Σ. αντλεί από την ελεύθερη αγορά ικανά και εκπαιδευμένα στελέχη.

Απάντηση:

ΣΩΣΤΟ (Σ)

Το βιβλίο το επιβεβαιώνει σε δύο σημεία (σελ. 109-110): οι εταιρείες δημοσίων σχέσεων έχουν ειδικευμένα στελέχη επάνω σε θέματα δημοσίων σχέσεων και διαθέτουν την κατάλληλη οργάνωση και ειδικό εξοπλισμό, ενώ ο σύμβουλος δημοσίων σχέσεων παρέχει τις υπηρεσίες του, ανεξάρτητα, σε οικονομικές μονάδες που τις χρειάζονται, είτε διότι δεν έχουν υπηρεσία δημοσίων σχέσεων είτε διότι θέλουν τις συμβουλές και την εμπειρία του. Τα δύο πρώτα πλεονεκτήματα της ανεξάρτητης μορφής (σελ. 110) είναι ακριβώς αυτά: α. Ποικιλία ικανοτήτων και ειδικεύσεων και γ. Μεγάλη πείρα, που έχει αποκτηθεί από την ενασχόληση με την επίλυση σχετικών προβλημάτων δημοσίων σχέσεων.

Σύνοψη: (ενδεικτική) Σωστό. Η ανεξάρτητη ή ελεύθερη οργάνωση στηρίζεται σε εταιρείες δημοσίων σχέσεων με ειδικευμένα στελέχη, κατάλληλη οργάνωση και ειδικό εξοπλισμό, ή σε ανεξάρτητο σύμβουλο. Πλεονεκτήματά της είναι η ποικιλία ικανοτήτων και ειδικεύσεων και η μεγάλη πείρα από την ενασχόληση με ανάλογα προβλήματα.

Κριτήρια αξιολόγησης:

Άσκηση Σ/Λ 4 — Ένα στέλεχος Δ.Σ. πρέπει να γνωρίζει ψυχολογία και κοιν…

Ερώτηση: Α. Να χαρακτηρίσετε καθεμιά από τις παρακάτω προτάσεις ως σωστή (Σ) ή ως λανθασμένη (Λ) Ένα στέλεχος Δ.Σ. πρέπει να γνωρίζει ψυχολογία και κοινωνιολογία.

Απάντηση:

ΣΩΣΤΟ (Σ)

Ανήκει στην κατάρτιση που απαιτεί το βιβλίο (σελ. 111): Όταν λέμε κατάρτιση, εννοούμε την εξειδίκευση του στελέχους σε θέματα δημοσίων σχέσεων. Αυτό σημαίνει ότι το στέλεχος πρέπει να γνωρίζει δημοσιογραφία, επικοινωνία και διαφήμιση και, για να ανταποκριθεί στο θέμα των ανθρώπινων σχέσεων, να γνωρίζει ψυχολογία και κοινωνιολογία. Επίσης, η γνώση της διαφήμισης προϋποθέτει γνώση μάρκετινγκ, πολιτικής οικονομίας, στατιστικής και ξένων γλωσσών. Το ίδιο απαιτεί και το κεφάλαιο 3 (σελ. 66) ως προϋπόθεση αποτελεσματικής επικοινωνίας: Θεωρητικές γνώσεις ψυχολογίας, κοινωνιολογίας και διοίκησης.

Σύνοψη: (ενδεικτική) Σωστό. Η κατάρτιση του στελέχους σημαίνει εξειδίκευση σε θέματα δημοσίων σχέσεων, δηλαδή γνώση δημοσιογραφίας, επικοινωνίας και διαφήμισης, καθώς και ψυχολογίας και κοινωνιολογίας για τις ανθρώπινες σχέσεις, ενώ η γνώση της διαφήμισης προϋποθέτει και μάρκετινγκ, πολιτική οικονομία, στατιστική και ξένες γλώσσες.

Κριτήρια αξιολόγησης:

Άσκηση Σ/Λ 5 — Ο προγραμματισμός της δράσης στις Δ.Σ. δεν είναι πάντα…

Ερώτηση: Α. Να χαρακτηρίσετε καθεμιά από τις παρακάτω προτάσεις ως σωστή (Σ) ή ως λανθασμένη (Λ) Ο προγραμματισμός της δράσης στις Δ.Σ. δεν είναι πάντα απαραίτητος.

Απάντηση:

ΛΑΘΟΣ (Λ)

Είναι πάντοτε απαραίτητος. Ο ίδιος ο ορισμός των Δ.Σ. (κεφ. 1, σελ. 17) μιλά για συστηματική και προγραμματισμένη συνεχή προσπάθεια, ενώ ο ορισμός της IPRA λέει ότι έχουν διάρκεια προγραμματισμού. Στο σχήμα του πρώτου κεφαλαίου (σελ. 21) η επικοινωνία επιτυγχάνει τον στόχο με την εφαρμογή α) της οργάνωσης και β) του προγραμματισμού. Το παρόν κεφάλαιο το θεμελιώνει (σελ. 113): Κάθε άτομο ή ομάδα ή οργανισμός καθορίζει ορισμένους στόχους. Για να πραγματοποιηθούν αυτοί οι στόχοι, απαιτείται προγραμματισμός. Και η ανακεφαλαίωση (σελ. 126): Οι δημόσιες σχέσεις απαιτούν σωστή οργάνωση και προγραμματισμό — ο σωστός προγραμματισμός αποτελεί βασική προϋπόθεση για τις δημόσιες σχέσεις.

Σύνοψη: (ενδεικτική) Λάθος. Ο προγραμματισμός είναι πάντοτε απαραίτητος. Οι ίδιοι οι ορισμοί των δημοσίων σχέσεων μιλούν για συστηματική και προγραμματισμένη συνεχή προσπάθεια με διάρκεια προγραμματισμού, ενώ το βιβλίο τονίζει ότι για να πραγματοποιηθούν οι στόχοι απαιτείται προγραμματισμός και ότι αυτός αποτελεί βασική προϋπόθεση για τις δημόσιες σχέσεις.

Κριτήρια αξιολόγησης:

Άσκηση Σ/Λ 6 — Η συλλογή πληροφοριών βοηθά τον προγραμματισμό της δράσ…

Ερώτηση: Α. Να χαρακτηρίσετε καθεμιά από τις παρακάτω προτάσεις ως σωστή (Σ) ή ως λανθασμένη (Λ) Η συλλογή πληροφοριών βοηθά τον προγραμματισμό της δράσης στις Δ.Σ.

Απάντηση:

ΣΩΣΤΟ (Σ)

Είναι η πρώτη ενέργεια του πρώτου σταδίου (σελ. 113): Η πρώτη ενέργεια κατά το στάδιο της προπαρασκευής του προγράμματος είναι η συγκέντρωση των απαιτούμενων στοιχείων.
```
   ΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΠΟΥ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΝΟΝΤΑΙ
   α. Γενικά στοιχεία για το αντικείμενο των Δ.Σ.
   β. Ειδικά στοιχεία για το καταρτιζόμενο πρόγραμμα
      (οικονομικά, τεχνικά, κοινωνικά)
   γ. Ειδικά στοιχεία για το κοινό στο οποίο απευθύνεται
   δ. Στοιχεία για τη δράση και την κατάσταση των
      ανταγωνιστικών επιχειρήσεων
   ε. Στοιχεία για τα μέσα επικοινωνίας
```
Και η αιτιολόγηση (σελ. 114): Η έλλειψη επαρκών και πλήρων στοιχείων κάνει δύσκολη τη διαδικασία του προγραμματισμού, διότι χωρίς αυτά τα στοιχεία δεν είναι δυνατόν να ληφθούν σωστές αποφάσεις.

Σύνοψη: (ενδεικτική) Σωστό. Η συγκέντρωση πληροφοριών είναι η πρώτη ενέργεια του σταδίου της προπαρασκευής και περιλαμβάνει γενικά στοιχεία για το αντικείμενο, ειδικά στοιχεία για το πρόγραμμα, για το κοινό, για τη δράση των ανταγωνιστικών επιχειρήσεων και για τα μέσα επικοινωνίας. Η έλλειψη επαρκών στοιχείων δυσκολεύει τον προγραμματισμό, γιατί χωρίς αυτά δεν μπορούν να ληφθούν σωστές αποφάσεις.

Κριτήρια αξιολόγησης:

Άσκηση Σ/Λ 7 — Κάθε πρόγραμμα δράσης δεν πρέπει να μεταβάλλεται έως τη…

Ερώτηση: Α. Να χαρακτηρίσετε καθεμιά από τις παρακάτω προτάσεις ως σωστή (Σ) ή ως λανθασμένη (Λ) Κάθε πρόγραμμα δράσης δεν πρέπει να μεταβάλλεται έως την εκτέλεσή του.

Απάντηση:

ΛΑΘΟΣ (Λ)

Το βιβλίο προβλέπει ρητά τροποποιήσεις κατά την εφαρμογή (σελ. 117): Όλες οι ενέργειες που θα κάνουν η υπηρεσία δημοσίων σχέσεων ή ο σύμβουλος δημοσίων σχέσεων θα πρέπει να βασίζονται στο συγκεκριμένο πρόγραμμα. Οι τυχόν αλλαγές που θα γίνουν θα πρέπει να προέρχονται από την ανάγκη τροποποίησης που προέκυψε κατά την εφαρμογή του προγράμματος, το οποίο με τις αλλαγές θα γίνει πιο αποτελεσματικό. Το ίδιο ισχύει και για τον προϋπολογισμό (σελ. 117): Ο προϋπολογισμός πρέπει να θεωρείται δυναμικά ανάλογος με τις παρουσιαζόμενες αλλαγές, συνθήκες και καταστάσεις. Ο κανόνας: το πρόγραμμα δεν αλλάζει αυθαίρετα — αλλά αλλάζει όταν η ίδια η εφαρμογή δείξει ότι έτσι θα γίνει πιο αποτελεσματικό.

Σύνοψη: (ενδεικτική) Λάθος. Οι ενέργειες πρέπει μεν να βασίζονται στο συγκεκριμένο πρόγραμμα, αλλά το βιβλίο προβλέπει ότι οι τυχόν αλλαγές πρέπει να προέρχονται από την ανάγκη τροποποίησης που προέκυψε κατά την εφαρμογή, ώστε το πρόγραμμα να γίνει πιο αποτελεσματικό. Ακόμη και ο προϋπολογισμός πρέπει να θεωρείται δυναμικά ανάλογος με τις αλλαγές και τις συνθήκες.

Κριτήρια αξιολόγησης:

Άσκηση Σ/Λ 8 — Στο πρόγραμμα δράσης δεν πρέπει να αναφέρονται οπωσδήπο…

Ερώτηση: Α. Να χαρακτηρίσετε καθεμιά από τις παρακάτω προτάσεις ως σωστή (Σ) ή ως λανθασμένη (Λ) Στο πρόγραμμα δράσης δεν πρέπει να αναφέρονται οπωσδήποτε οι στόχοι και τα μέσα που θα χρησιμοποιηθούν.

Απάντηση:

ΛΑΘΟΣ (Λ)

Είναι υποχρεωτικά στοιχεία. Ο ορισμός του προγραμματισμού (σελ. 113): Με τον προγραμματισμό προκαθορίζονται σαφώς, ακριβώς, πλήρως και με λεπτομέρειες οι μελλοντικοί αντικειμενικοί σκοποί, οι μέθοδοι και τα μέσα δράσης, τα οποία και συντονίζονται ανάλογα. Και η κατάρτιση του προγράμματος (§5.2.2, σελ. 115) απαιτεί ρητά: 5.2.2.1 Καθορισμό στόχων του προγράμματος · 5.2.2.2 Επιλογή κοινού · 5.2.2.3 Επιλογή μέσων · 5.2.2.4 Επιλογή μεθόδων · 5.2.2.5 Επιλογή χρόνου ενέργειας · 5.2.2.6 Κατάρτιση προϋπολογισμού δαπανών. Για τους στόχους μάλιστα (σελ. 115): Οι στόχοι αυτοί δεν είναι δυνατόν να είναι ούτε γενικοί ούτε αόριστοι, αλλά οπωσδήποτε πρέπει να είναι συγκεκριμένοι.

Σύνοψη: (ενδεικτική) Λάθος. Με τον προγραμματισμό προκαθορίζονται σαφώς, ακριβώς και με λεπτομέρειες οι αντικειμενικοί σκοποί, οι μέθοδοι και τα μέσα δράσης. Η κατάρτιση του προγράμματος απαιτεί καθορισμό στόχων, επιλογή κοινού, μέσων, μεθόδων και χρόνου ενέργειας και κατάρτιση προϋπολογισμού, ενώ οι στόχοι δεν πρέπει να είναι γενικοί ή αόριστοι αλλά οπωσδήποτε συγκεκριμένοι.

Κριτήρια αξιολόγησης:

Άσκηση Σ/Λ 9 — Η εφαρμογή του προγράμματος των Δ.Σ. πρέπει να στηρίζετ…

Ερώτηση: Α. Να χαρακτηρίσετε καθεμιά από τις παρακάτω προτάσεις ως σωστή (Σ) ή ως λανθασμένη (Λ) Η εφαρμογή του προγράμματος των Δ.Σ. πρέπει να στηρίζεται στην αρχή της συνεργασίας.

Απάντηση:

ΣΩΣΤΟ (Σ)

Είναι η δεύτερη από τις τρεις αρχές εφαρμογής (σελ. 118): β. Της αρχής της συνεργασίας. Η αρχή αυτή σημαίνει ότι για την εφαρμογή του προγράμματος απαιτείται μια στενή συνεργασία με τη διοίκηση της οικονομικής μονάδας.
```
   ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΑΡΧΕΣ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ
   α. Η ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ — «πρέπει να γίνονται μεθοδικά
      όλες οι προβλεπόμενες ενέργειες»
   β. Η ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ — «στενή συνεργασία με τη
      διοίκηση της οικονομικής μονάδας»
   γ. Η ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΕΠΙΜΟΝΗΣ — «απαιτείται αποφασιστικότητα
      και εμμονή στην προσπάθεια»
```
Το ίδιο επιβεβαιώνει και η ερώτηση πολλαπλής επιλογής του κεφαλαίου, όπου σωστή απάντηση είναι όλες οι παραπάνω αρχές («ενεργείτε», «συνεργάζεστε», «επιμένετε»).

Σύνοψη: (ενδεικτική) Σωστό. Η αρχή της συνεργασίας είναι μία από τις τρεις αρχές εφαρμογής του προγράμματος και σημαίνει ότι απαιτείται στενή συνεργασία με τη διοίκηση της οικονομικής μονάδας. Οι άλλες δύο είναι η αρχή της ενέργειας, δηλαδή να γίνονται μεθοδικά όλες οι προβλεπόμενες ενέργειες, και η αρχή της επιμονής.

Κριτήρια αξιολόγησης:

Άσκηση Σ/Λ 10 — Η αξιολόγηση του προγράμματος των Δ.Σ. δεν είναι απαραί…

Ερώτηση: Α. Να χαρακτηρίσετε καθεμιά από τις παρακάτω προτάσεις ως σωστή (Σ) ή ως λανθασμένη (Λ) Η αξιολόγηση του προγράμματος των Δ.Σ. δεν είναι απαραίτητη.

Απάντηση:

ΛΑΘΟΣ (Λ)

Είναι αναγκαία. Το βιβλίο (σελ. 118): Η αξιολόγηση είναι ένα σημαντικό στάδιο της διαδικασίας του προγραμματισμού … Η αξιολόγηση είναι ένα αναγκαίο και λογικό συμπλήρωμα του προγραμματισμού. Χωρίς αυτήν ο προγραμματισμός θα ήταν ατελής. Γιατί: επιτρέπει να γίνει ένας απολογισμός της δράσης που αναλήφθηκε σε σχέση με το αποτέλεσμα που επιτεύχθηκε και έτσι να υπάρξουν συμπεράσματα και να αποκτηθεί πείρα, που θα οδηγήσουν σε καλύτερους προγραμματισμούς στο μέλλον. Και η επισήμανση (σελ. 120): Η αξιολόγηση της αποτελεσματικότητας των προγραμμάτων δημοσίων σχέσεων είναι βασική και θεμελιώδης στην όλη διαδικασία αυτής της επικοινωνίας. Παρ' όλα αυτά, όμως, λίγα προγράμματα δημοσίων σχέσεων την εφαρμόζουν. — Το ότι λίγα την εφαρμόζουν είναι διαπίστωση, όχι δικαιολογία.

Σύνοψη: (ενδεικτική) Λάθος. Η αξιολόγηση είναι αναγκαίο και λογικό συμπλήρωμα του προγραμματισμού και χωρίς αυτήν ο προγραμματισμός θα ήταν ατελής. Επιτρέπει τον απολογισμό της δράσης σε σχέση με το αποτέλεσμα, ώστε να προκύψουν συμπεράσματα και πείρα για καλύτερους προγραμματισμούς στο μέλλον. Το βιβλίο μάλιστα διαπιστώνει με κριτική διάθεση ότι λίγα προγράμματα την εφαρμόζουν.

Κριτήρια αξιολόγησης:

Άσκηση Σ/Λ 11 — Οι μέθοδοι αξιολόγησης του προγράμματος είναι τρεις

Ερώτηση: Α. Να χαρακτηρίσετε καθεμιά από τις παρακάτω προτάσεις ως σωστή (Σ) ή ως λανθασμένη (Λ) Οι μέθοδοι αξιολόγησης του προγράμματος είναι τρεις.

Απάντηση:

ΛΑΘΟΣ (Λ)

Είναι δύο. Το βιβλίο (σελ. 119): 5.4.2. Οι μέθοδοι αξιολόγησης είναι: 1. Η ποσοτική μέθοδος … 2. Η ποιοτική μέθοδος.

   ΠΟΣΟΤΙΚΗ  «χρησιμοποιείται όταν μας ενδιαφέρει το ΜΕΓΕΘΟΣ
             ενός αποτελέσματος. Ο οικονομικός απολογισμός,
             λ.χ., είναι μια μορφή ποσοτικής αξιολόγησης»
   ΠΟΙΟΤΙΚΗ  «χρησιμοποιείται για να δείξει το ΕΙΔΟΣ του
             αποτελέσματος. Οι αντιδράσεις ευμενείς ή
             δυσμενείς του κοινού … είναι μια μορφή ποιοτικής
             αξιολόγησης»

Ο κανόνας: Η ποσοτική και η ποιοτική αξιολόγηση θα πρέπει να συνδυάζονται, διότι συμπληρώνουν η μία την άλλη. Προσοχή στη σύγχυση: τρεις είναι οι βασικές αρχές της αξιολόγησης (§5.4.1) — όχι οι μέθοδοι.

Σύνοψη: (ενδεικτική) Λάθος. Οι μέθοδοι αξιολόγησης είναι δύο, η ποσοτική, που δείχνει το μέγεθος του αποτελέσματος όπως ο οικονομικός απολογισμός, και η ποιοτική, που δείχνει το είδος του αποτελέσματος, όπως οι ευμενείς ή δυσμενείς αντιδράσεις του κοινού. Οι δύο πρέπει να συνδυάζονται, γιατί συμπληρώνουν η μία την άλλη. Τρεις είναι οι βασικές αρχές της αξιολόγησης και όχι οι μέθοδοι.

Κριτήρια αξιολόγησης:

Άσκηση Σ/Λ 12 — Στις κατηγορίες κοινού των Δ.Σ. περιλαμβάνονται οι μέτο…

Ερώτηση: Α. Να χαρακτηρίσετε καθεμιά από τις παρακάτω προτάσεις ως σωστή (Σ) ή ως λανθασμένη (Λ) Στις κατηγορίες κοινού των Δ.Σ. περιλαμβάνονται οι μέτοχοι και οι εργαζόμενοι.

Απάντηση:

ΣΩΣΤΟ (Σ)

Είναι η τρίτη και η τέταρτη κατηγορία της λίστας (σελ. 120):
```
   1. Πελάτες            6. Γενικό κοινό
   2. Προμηθευτές        7. Πιστωτές - Χρηματοδότες - Τράπεζες
   3. ΜΕΤΟΧΟΙ            8. Κοινότητες - σωματεία
   4. ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ        9. Κυβέρνηση - Αρχές
   5. Ανταγωνιστές      10. Τύπος - μέσα ενημέρωσης
```
Οι μέτοχοι (σελ. 122): Η πληροφόρηση των μετόχων … είναι απαραίτητη, διότι αυτοί έχουν επενδύσει τα χρήματά τους στην επιχείρηση. Οι εργαζόμενοι (σελ. 123): Ο ανθρώπινος παράγοντας αποτελεί το βασικότερο συντελεστή της παραγωγικής διαδικασίας των επιχειρήσεων — οι Δ.Σ. επιδιώκουν τη δημιουργία και τη διατήρηση κλίματος κατανόησης και εμπιστοσύνης μεταξύ των εργαζομένων και της επιχείρησης.

Σύνοψη: (ενδεικτική) Σωστό. Οι μέτοχοι και οι εργαζόμενοι είναι η τρίτη και η τέταρτη από τις δέκα κατηγορίες κοινού των δημοσίων σχέσεων. Η πληροφόρηση των μετόχων είναι απαραίτητη γιατί έχουν επενδύσει τα χρήματά τους στην επιχείρηση, ενώ ο ανθρώπινος παράγοντας είναι ο βασικότερος συντελεστής της παραγωγικής διαδικασίας και οι δημόσιες σχέσεις επιδιώκουν κλίμα κατανόησης και εμπιστοσύνης με τους εργαζομένους.

Κριτήρια αξιολόγησης:

Ερώτηση σύντομης ανάπτυξης 1 — Η εξαρτημένη μορφή οργάνωσης

Ερώτηση: Τι γνωρίζετε για την εξαρτημένη μορφή οργάνωσης των Δ.Σ.

Απάντηση:

Ο ορισμός (σελ. 108): Η εξαρτημένη μορφή οργάνωσης των δημοσίων σχέσεων αποτελεί ένα αναπόσπαστο κομμάτι της οργανωτικής διάρθρωσης των οικονομικών μονάδων. Η μονάδα διαθέτει είτε υπηρεσία δημοσίων σχέσεων είτε σύμβουλο δημοσίων σχέσεων.

Α. Η ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΣΤΟ ΟΡΓΑΝΟΓΡΑΜΜΑ
```
            ΓΕΝΙΚΗ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ
                   │
   ┌───────────────┼──────────┬─────────────┐
   ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ    ΕΜΠΟΡΙΚΗ   ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ    ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ
   ΕΤΑΙΡΙΚΗΣ    ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ  ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ    ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ
   ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ
   │
   ├── ΤΜΗΜΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΚΗΣ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ
   ├── ΤΜΗΜΑ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ
   └── ΤΜΗΜΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΕΤΑΙΡΙΚΗΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ
```
Το βιβλίο (σελ. 108): Η διεύθυνση ή το τμήμα ή η υπηρεσία, ανάλογα με το μέγεθος της οικονομικής μονάδας, τοποθετείται οργανωτικά κοντά στη γενική διεύθυνσή της επιχείρησης και υπάγεται απευθείας στη διοίκηση της οικονομικής μονάδας. Γιατί: Με αυτή την υπαγωγή εξασφαλίζεται η άμεση επικοινωνία με τη διοίκηση χωρίς χρονοβόρες διαδικασίες και χωρίς να παρεμβάλλονται τρίτοι. Ταυτόχρονα, το τμήμα δημοσίων σχέσεων περιβάλλεται από την αίγλη της υπευθυνότητας και της αξιοπιστίας.

Β. ΤΟ ΠΛΕΟΝΕΚΤΗΜΑ (σελ. 108): τα στελέχη … ασχολούνται με την επιχείρηση συστηματικά, ζουν με τους συναδέλφους της, συνεργάζονται μαζί τους, γνωρίζουν τα προβλήματά τους και τα προβλήματα της οικονομικής μονάδας και δείχνουν ενδιαφέρον για την επίλυσή τους — γνωρίζουν ό,τι αφορά την οικονομική μονάδα καλύτερα από οποιονδήποτε άλλο. Γ. Η ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΗ: Εφόσον, λοιπόν, η επιχείρηση έχει το οικονομικό μέγεθος που επιτρέπει την ύπαρξη εξαρτημένης υπηρεσίας ή τμήματος δημοσίων σχέσεων, τα πλεονεκτήματα από τη λειτουργία τους, είναι πολλά. Δ. ΤΑ ΛΑΘΗ ΤΟΥ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ (σελ. 108): η ανάθεση των Δ.Σ. σε κάποιο εργαζόμενο από τη διεύθυνση προσωπικού ή από τη διεύθυνση πωλήσεων — Και στη μια περίπτωση και στην άλλη τα αποτελέσματα δεν ήταν ικανοποιητικά — ή στον διαφημιστή — Πάλι όμως δεν είχαν τα αποτελέσματα που περίμεναν.

Σύνοψη: (ενδεικτική) Η εξαρτημένη μορφή οργάνωσης αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της οργανωτικής διάρθρωσης της οικονομικής μονάδας, η οποία διαθέτει είτε υπηρεσία είτε σύμβουλο δημοσίων σχέσεων. Η διεύθυνση, το τμήμα ή η υπηρεσία, ανάλογα με το μέγεθος της μονάδας, τοποθετείται κοντά στη γενική διεύθυνση και υπάγεται απευθείας στη διοίκηση, ώστε να εξασφαλίζεται άμεση επικοινωνία χωρίς χρονοβόρες διαδικασίες και χωρίς να παρεμβάλλονται τρίτοι, ενώ ταυτόχρονα περιβάλλεται από την αίγλη της υπευθυνότητας και της αξιοπιστίας. Πλεονέκτημά της είναι ότι τα στελέχη ασχολούνται συστηματικά με την επιχείρηση και γνωρίζουν τα προβλήματά της καλύτερα από οποιονδήποτε άλλο. Στο παρελθόν η ανάθεση των δημοσίων σχέσεων σε στέλεχος του προσωπικού, των πωλήσεων ή στον διαφημιστή δεν έδωσε τα αναμενόμενα αποτελέσματα.

Κριτήρια αξιολόγησης:

Ερώτηση σύντομης ανάπτυξης 2 — Η ανεξάρτητη μορφή οργάνωσης

Ερώτηση: Τι γνωρίζετε για την ανεξάρτητη μορφή οργάνωσης των Δ.Σ.

Απάντηση:

Ο ρόλος της (σελ. 109): Η μορφή της ανεξάρτητης ή ελεύθερης οργάνωσης των δημοσίων σχέσεων καλύπτει αρχικά το κενό που παρουσιάζεται στην οικονομική μονάδα, ώσπου αυτή να αποκτήσει το δικό της επιτελείο δημοσίων σχέσεων.

ΟΙ ΔΥΟ ΤΡΟΠΟΙ (σελ. 109-110, αυτούσια):
```
   α. ΟΙ ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ
      «έχουν ειδικευμένα στελέχη επάνω σε θέματα δημοσίων
      σχέσεων. Οι εταιρείες αυτές διαθέτουν την κατάλληλη
      οργάνωση και ειδικό εξοπλισμό, μπορούν δε να
      εφαρμόσουν διάφορα προγράμματα δημοσίων σχέσεων,
      όπως π.χ. οργάνωση συνεδρίου, οργάνωση εορτασμού
      επετείου για μια επιχείρηση κτλ.»
   β. Ο ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ
      «παρέχει τις υπηρεσίες του, ανεξάρτητα, σε οικονομικές
      μονάδες που τις χρειάζονται, είτε διότι δεν έχουν
      υπηρεσία δημοσίων σχέσεων είτε διότι θέλουν τις
      συμβουλές και την εμπειρία του»
```
ΤΑ ΠΛΕΟΝΕΚΤΗΜΑΤΑ (§5.1.2, σελ. 110): α. Ποικιλία ικανοτήτων και ειδικεύσεων. β. Αντικειμενικότητα και ανεξαρτησία γνώμης απέναντι στη διοίκηση της οικονομικής μονάδας. γ. Μεγάλη πείρα, που έχει αποκτηθεί από την ενασχόληση με την επίλυση σχετικών προβλημάτων δημοσίων σχέσεων δ. Γνώση της ιδιομορφίας του χώρου στον οποίο εργάζονται. ΤΑ ΜΕΙΟΝΕΚΤΗΜΑΤΑ (§5.1.3, σελ. 110): α. Μικρότερος βαθμός επαφής με τις εσωτερικές εργασίες και με τα προβλήματα της οικονομικής μονάδας, σε σχέση με την εξαρτημένη υπηρεσία δημοσίων σχέσεων. β. Πιθανή αντίδραση του προσωπικού προς τις υποδείξεις οργάνου που βρίσκεται έξω από την ιεραρχία της μονάδας, με συνέπεια την περιορισμένη επιρροή του στην επιχειρηματική πολιτική.

Σύνοψη: (ενδεικτική) Η ανεξάρτητη ή ελεύθερη οργάνωση καλύπτει αρχικά το κενό της οικονομικής μονάδας, ώσπου αυτή να αποκτήσει δικό της επιτελείο δημοσίων σχέσεων. Εμφανίζεται με δύο τρόπους: με εταιρείες δημοσίων σχέσεων, που έχουν ειδικευμένα στελέχη, κατάλληλη οργάνωση και ειδικό εξοπλισμό και μπορούν να εφαρμόσουν προγράμματα όπως η οργάνωση συνεδρίου ή εορτασμού επετείου, και με τον ανεξάρτητο σύμβουλο δημοσίων σχέσεων. Πλεονεκτήματά της είναι η ποικιλία ικανοτήτων και ειδικεύσεων, η αντικειμενικότητα και η ανεξαρτησία γνώμης απέναντι στη διοίκηση, η μεγάλη πείρα και η γνώση της ιδιομορφίας του χώρου. Μειονεκτήματά της είναι ο μικρότερος βαθμός επαφής με τις εσωτερικές εργασίες και η πιθανή αντίδραση του προσωπικού προς τις υποδείξεις οργάνου εκτός ιεραρχίας.

Κριτήρια αξιολόγησης:

Ερώτηση σύντομης ανάπτυξης 3 — Πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα των δύο μορφών

Ερώτηση: Ποια είναι τα πλεονεκτήματα και ποια τα μειονεκτήματα των δυο μορφών οργάνωσης των Δ.Σ.

Απάντηση:

                ΕΞΑΡΤΗΜΕΝΗ              ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ / ΕΛΕΥΘΕΡΗ
   ─────────────────────────────────────────────────────────────
   ΠΛΕΟΝΕ-  ● ΣΥΣΤΗΜΑΤΙΚΗ ενασχόληση  ● Ποικιλία ΙΚΑΝΟΤΗΤΩΝ
   ΚΤΗΜΑΤΑ    με την επιχείρηση         και ΕΙΔΙΚΕΥΣΕΩΝ
            ● ΓΝΩΣΗ των προβλημάτων   ● ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟΤΗΤΑ και
              — «γνωρίζουν ό,τι         ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ ΓΝΩΜΗΣ
              αφορά την οικονομική      απέναντι στη διοίκηση
              μονάδα καλύτερα από     ● ΜΕΓΑΛΗ ΠΕΙΡΑ από την
              οποιονδήποτε άλλο»        επίλυση σχετικών
            ● ΑΜΕΣΗ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ με     προβλημάτων
              τη διοίκηση, «χωρίς     ● ΓΝΩΣΗ ΤΗΣ ΙΔΙΟΜΟΡΦΙΑΣ
              χρονοβόρες διαδικασίες    του χώρου στον οποίο
              και χωρίς να              εργάζονται
              παρεμβάλλονται τρίτοι»
            ● ΑΙΓΛΗ υπευθυνότητας
              και αξιοπιστίας
   ─────────────────────────────────────────────────────────────
   ΜΕΙΟΝΕ-  ● Απαιτεί ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ     ● ΜΙΚΡΟΤΕΡΟΣ ΒΑΘΜΟΣ
   ΚΤΗΜΑΤΑ    ΜΕΓΕΘΟΣ που να            ΕΠΑΦΗΣ με τις
              επιτρέπει την ύπαρξη      εσωτερικές εργασίες
              τμήματος                  και τα προβλήματα
            ● Κίνδυνος ΜΙΚΡΟΤΕΡΗΣ    ● ΠΙΘΑΝΗ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΤΟΥ
              αντικειμενικότητας,       ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ «προς τις
              αφού το στέλεχος          υποδείξεις οργάνου που
              ανήκει στην ιεραρχία      βρίσκεται έξω από την
                                        ιεραρχία της μονάδας,
                                        με συνέπεια την
                                        περιορισμένη επιρροή
                                        του στην επιχειρηματική
                                        πολιτική»

Η ουσία της αντίθεσης: τα πλεονεκτήματα της μιας μορφής είναι ακριβώς τα μειονεκτήματα της άλλης. Η εξαρτημένη κερδίζει στη γνώση και στην πρόσβαση· η ανεξάρτητη κερδίζει στην αντικειμενικότητα και στην εξειδίκευση. Ο συνδυασμός: το βιβλίο δεν τις παρουσιάζει ως αλληλοαποκλειόμενες — η ανεξάρτητη καλύπτει αρχικά το κενό … ώσπου η μονάδα να αποκτήσει το δικό της επιτελείο, ενώ ο σύμβουλος καλείται και όταν οι μονάδες θέλουν τις συμβουλές και την εμπειρία του.

Σύνοψη: (ενδεικτική) Τα πλεονεκτήματα της μιας μορφής είναι τα μειονεκτήματα της άλλης. Η εξαρτημένη οργάνωση προσφέρει συστηματική ενασχόληση με την επιχείρηση, άριστη γνώση των προβλημάτων της, άμεση επικοινωνία με τη διοίκηση χωρίς χρονοβόρες διαδικασίες και αίγλη υπευθυνότητας και αξιοπιστίας, αλλά απαιτεί οικονομικό μέγεθος που να επιτρέπει τη λειτουργία τμήματος. Η ανεξάρτητη οργάνωση προσφέρει ποικιλία ικανοτήτων και ειδικεύσεων, αντικειμενικότητα και ανεξαρτησία γνώμης απέναντι στη διοίκηση, μεγάλη πείρα και γνώση της ιδιομορφίας του χώρου, έχει όμως μικρότερο βαθμό επαφής με τις εσωτερικές εργασίες και τα προβλήματα της μονάδας και συναντά πιθανή αντίδραση του προσωπικού, αφού πρόκειται για όργανο εκτός ιεραρχίας, με αποτέλεσμα περιορισμένη επιρροή στην επιχειρηματική πολιτική.

Κριτήρια αξιολόγησης:

Ερώτηση σύντομης ανάπτυξης 4 — Ιδιότητες και προσόντα του συμβούλου Δ.Σ.

Ερώτηση: Ποιες ιδιότητες και ποια προσόντα πρέπει να έχει ο σύμβουλος των Δ.Σ.

Απάντηση:

Το πλαίσιο (σελ. 111): Τα βασικά προσόντα που πρέπει να έχουν οι επαγγελματίες των δημοσίων σχέσεων, ώστε να προβάλλουν μια καλή εικόνα για τον εαυτό τους στην επιχείρηση στην οποία προσφέρουν τις υπηρεσίες τους, είναι πέντε:

1. ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ (§5.1.4.1): Όταν λέμε κατάρτιση, εννοούμε την εξειδίκευση του στελέχους σε θέματα δημοσίων σχέσεων. Αυτό σημαίνει ότι το στέλεχος πρέπει να γνωρίζει δημοσιογραφία, επικοινωνία και διαφήμιση και, για να ανταποκριθεί στο θέμα των ανθρώπινων σχέσεων, να γνωρίζει ψυχολογία και κοινωνιολογία. Επίσης, η γνώση της διαφήμισης προϋποθέτει γνώση μάρκετινγκ, πολιτικής οικονομίας, στατιστικής και ξένων γλωσσών. 2. ΚΡΙΣΗ (§5.1.4.2): πρέπει να έχει ορθή κρίση, δηλαδή να μπορεί να εκτιμά σωστά τα γεγονότα και τις περιστάσεις, να τις αξιολογεί και να λαμβάνει τα ανάλογα μέτρα. 3. ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟΤΗΤΑ (§5.1.4.3): το στέλεχος δημοσίων σχέσεων είναι δέκτης των διαφόρων απόψεων του κοινού των απόψεων της διοίκησης, αλλά ταυτόχρονα είναι πομπός και των δύο. Ο ρόλος του είναι διπλός και η θέση του πολύ λεπτή· στη μεταβίβαση των μηνυμάτων, των πληροφοριών και των γνωμών πρέπει να διακρίνεται από επαγγελματικό ρεαλισμό και αντικειμενικότητα.
```
         ΚΟΙΝΟ  ◄──────► ΣΤΕΛΕΧΟΣ Δ.Σ. ◄──────►  ΔΙΟΙΚΗΣΗ
                        (δέκτης ΚΑΙ
                         πομπός και
                         των δύο)
```
4. ΕΝΤΙΜΟΤΗΤΑ (§5.1.4.4): Η εντιμότητα και η ακεραιότητα του χαρακτήρα του στελέχους δημιουργούν εμπιστοσύνη στη διοίκηση … Είναι ζωτικής σημασίας για τη διοίκηση να έχει στελέχη που να μην επηρεάζονται από άλλους παράγοντες ή από άλλα συμφέροντα. 5. ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΤΗΤΑ (§5.1.4.5): Δύο βασικά στοιχεία που χαρακτηρίζουν θετικά ένα στέλεχος δημοσίων σχέσεων είναι η εμφάνισή του και ο τρόπος επικοινωνίας του με τους ανθρώπους ανεξάρτητα από τη θέση που αυτοί κατέχουν και από τη μόρφωση που έχουν. Ένα σωστό στέλεχος πρέπει να έχει άψογους τρόπους και ανεξάρτητο πνεύμα. Πρέπει επίσης να προσέχει η παρουσία του να είναι διακριτική, το ντύσιμό του κόσμιο και να χαρακτηρίζεται από σχολαστική καθαριότητα.

Σύνοψη: (ενδεικτική) Τα βασικά προσόντα είναι πέντε. Η κατάρτιση, δηλαδή η εξειδίκευση σε θέματα δημοσίων σχέσεων, με γνώση δημοσιογραφίας, επικοινωνίας και διαφήμισης, καθώς και ψυχολογίας και κοινωνιολογίας, ενώ η διαφήμιση προϋποθέτει και μάρκετινγκ, πολιτική οικονομία, στατιστική και ξένες γλώσσες. Η ορθή κρίση, ώστε να εκτιμά σωστά τα γεγονότα, να τα αξιολογεί και να λαμβάνει τα ανάλογα μέτρα. Η αντικειμενικότητα, γιατί ο ρόλος του είναι διπλός, αφού είναι ταυτόχρονα δέκτης και πομπός των απόψεων του κοινού και της διοίκησης, οπότε πρέπει να διακρίνεται από επαγγελματικό ρεαλισμό. Η εντιμότητα και η ακεραιότητα, που δημιουργούν εμπιστοσύνη στη διοίκηση. Τέλος η εμφάνιση και η κοινωνικότητα, με άψογους τρόπους, ανεξάρτητο πνεύμα, διακριτική παρουσία, κόσμιο ντύσιμο και σχολαστική καθαριότητα.

Κριτήρια αξιολόγησης:

Ερώτηση σύντομης ανάπτυξης 5 — Τα στάδια προπαρασκευής του προγράμματος

Ερώτηση: Ποια είναι τα στάδια προπαρασκευής του προγράμματος των Δ.Σ.

Απάντηση:

Η προπαρασκευή είναι το πρώτο από τα τέσσερα στάδια του προγραμματισμού και απαιτεί ένα σύνολο ενεργειών, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγονται (σελ. 113):

   5.2.1.1  Η ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΩΝ
   5.2.1.2  Η «ΓΝΩΣΗ» ΤΟΥ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΥ
   5.2.1.3  Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΗΣ «ΕΙΚΟΝΑΣ»

1. Η ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΩΝ (σελ. 113-114) — τα στοιχεία που συγκεντρώνονται:

   α. Γενικά στοιχεία για το αντικείμενο των δημοσίων σχέσεων
   β. Ειδικά στοιχεία για το καταρτιζόμενο πρόγραμμα
      (οικονομικά, τεχνικά, κοινωνικά στοιχεία)
   γ. Ειδικά στοιχεία για το κοινό στο οποίο απευθύνεται
      το πρόγραμμα
   δ. Στοιχεία για τη δράση και την κατάσταση των
      ανταγωνιστικών επιχειρήσεων
   ε. Στοιχεία για τα μέσα επικοινωνίας

Η αιτιολόγηση: Η έλλειψη επαρκών και πλήρων στοιχείων κάνει δύσκολη τη διαδικασία του προγραμματισμού, διότι χωρίς αυτά τα στοιχεία δεν είναι δυνατόν να ληφθούν σωστές αποφάσεις.

2. Η «ΓΝΩΣΗ» ΤΟΥ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΥ (σελ. 114) — επιδιώκει:

   α. Τη γνώση των γεγονότων, των δυνατοτήτων και των
      προοπτικών που αφορούν το αντικείμενο των Δ.Σ.
   β. Την επισήμανση των τυχόν αδυναμιών του, οικονομικών,
      τεχνικών, κοινωνικών
   γ. Τον προσδιορισμό των πλεονεκτημάτων του και των
      μειονεκτημάτων του σε σχέση με άλλα ομοειδή αντικείμενα
   δ. Τον καθορισμό του τρόπου αντιμετώπισης των δυσκολιών

3. Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΗΣ «ΕΙΚΟΝΑΣ» (σελ. 115) — η εικόνα πρέπει:

   α. Να είναι πραγματική και καθαρή
   β. Να είναι εκφραστική, ιδιαίτερα στα σημεία στα οποία
      το αντικείμενο πλεονεκτεί
   γ. Να βρίσκεται σε πλήρη αλληλεξάρτηση με τις προηγούμενες
      «εικόνες»
   δ. Να είναι προσαρμοσμένη για το είδος του κοινού στο
      οποίο απευθύνεται

Σύνοψη: (ενδεικτική) Η προπαρασκευή είναι το πρώτο στάδιο του προγραμματισμού και περιλαμβάνει τρεις ενέργειες. Πρώτη είναι η συγκέντρωση πληροφοριών, δηλαδή γενικών στοιχείων για το αντικείμενο, ειδικών στοιχείων για το πρόγραμμα, οικονομικών, τεχνικών και κοινωνικών, στοιχείων για το κοινό, για τη δράση των ανταγωνιστικών επιχειρήσεων και για τα μέσα επικοινωνίας, αφού χωρίς επαρκή στοιχεία δεν λαμβάνονται σωστές αποφάσεις. Δεύτερη είναι η γνώση του αντικειμένου, η οποία επιδιώκει τη γνώση των γεγονότων, των δυνατοτήτων και των προοπτικών, την επισήμανση των αδυναμιών, τον προσδιορισμό των πλεονεκτημάτων και μειονεκτημάτων σε σχέση με ομοειδή αντικείμενα και τον καθορισμό του τρόπου αντιμετώπισης των δυσκολιών. Τρίτη είναι η δημιουργία της εικόνας, η οποία πρέπει να είναι πραγματική και καθαρή, εκφραστική στα σημεία που το αντικείμενο πλεονεκτεί, σε πλήρη αλληλεξάρτηση με τις προηγούμενες εικόνες και προσαρμοσμένη στο είδος του κοινού.

Κριτήρια αξιολόγησης:

Ερώτηση σύντομης ανάπτυξης 6 — Οι αρχές κατάρτισης του προγράμματος

Ερώτηση: Ποιες είναι οι αρχές κατάρτισης του προγράμματος Δ.Σ.

Απάντηση:

Η γενική αρχή του προγραμματισμού (σελ. 113): Με τον προγραμματισμό προκαθορίζονται σαφώς, ακριβώς, πλήρως και με λεπτομέρειες οι μελλοντικοί αντικειμενικοί σκοποί, οι μέθοδοι και τα μέσα δράσης, τα οποία και συντονίζονται ανάλογα. Από τη διατύπωση αυτή προκύπτουν οι αρχές που πρέπει να διέπουν την κατάρτιση:

   ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΣΑΦΗΝΕΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΚΡΙΒΕΙΑΣ
     «σαφώς, ακριβώς, πλήρως και με λεπτομέρειες» ·
     οι στόχοι «δεν είναι δυνατόν να είναι ούτε γενικοί
     ούτε αόριστοι, αλλά οπωσδήποτε πρέπει να είναι
     ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟΙ» (σελ. 115)
   ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΠΛΗΡΟΤΗΤΑΣ
     «Ο προϋπολογισμός πρέπει να είναι όσο το δυνατόν
     πλήρης και ακριβής» (σελ. 117)
   ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΕΝΑΡΜΟΝΙΣΗΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΣΚΟΠΟΥΣ ΤΗΣ ΜΟΝΑΔΑΣ
     «Οι στόχοι του προγράμματος θα πρέπει να είναι
     εναρμονισμένοι με τους γενικούς σκοπούς που επιδιώκει
     η οικονομική μονάδα και να έχουν συζητηθεί, αναλυθεί
     και καθοριστεί σε ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ με τη διοίκησή της»
   ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΠΡΟΣΑΡΜΟΓΗΣ ΣΤΟ ΚΟΙΝΟ
     «κάθε ομάδα αντιλαμβάνεται ή αφομοιώνει διαφορετικά
     τα διάφορα γεγονότα και τις όποιες ιδέες» (σελ. 116)
   ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΔΥΝΑΜΙΚΟΤΗΤΑΣ / ΕΥΕΛΙΞΙΑΣ
     «Ο προϋπολογισμός πρέπει να θεωρείται δυναμικά
     ανάλογος με τις παρουσιαζόμενες αλλαγές, συνθήκες
     και καταστάσεις» (σελ. 117)
   ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΥ
     οι μέθοδοι και τα μέσα «συντονίζονται ανάλογα»
   ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΤΗΤΑΣ
     «Το ύψος του προϋπολογισμού … είναι συνάρτηση του
     μεγέθους του οργανισμού»

Προσοχή: η αντίστοιχη ερώτηση πολλαπλής επιλογής του κεφαλαίου απορρίπτει ως αρχή κατάρτισης την «αρχή της δημοτικότητας», ενώ δέχεται τις αρχές της ακρίβειας και της προσαρμογής, της συνέχειας και της ειδίκευσης και της δημοσιότητας. Να μη συγχέονται με τις τρεις αρχές εφαρμογής (σελ. 117-118): ενέργειας, συνεργασίας, επιμονής.

Σύνοψη: (ενδεικτική) Η κατάρτιση του προγράμματος διέπεται από αρχές που προκύπτουν από τον ορισμό του προγραμματισμού, σύμφωνα με τον οποίο προκαθορίζονται σαφώς, ακριβώς, πλήρως και με λεπτομέρειες οι αντικειμενικοί σκοποί, οι μέθοδοι και τα μέσα δράσης. Είναι η αρχή της σαφήνειας και της ακρίβειας, αφού οι στόχοι δεν επιτρέπεται να είναι γενικοί ή αόριστοι αλλά οπωσδήποτε συγκεκριμένοι, η αρχή της πληρότητας, η αρχή της εναρμόνισης με τους γενικούς σκοπούς της οικονομικής μονάδας σε συνεργασία με τη διοίκηση, η αρχή της προσαρμογής στο είδος του κοινού, η αρχή της δυναμικότητας ή ευελιξίας, αφού ο προϋπολογισμός θεωρείται δυναμικά ανάλογος με τις αλλαγές, η αρχή του συντονισμού και η αρχή της οικονομικότητας. Δεν αποτελεί αρχή κατάρτισης η αρχή της δημοτικότητας.

Κριτήρια αξιολόγησης:

Ερώτηση σύντομης ανάπτυξης 7 — Τα στάδια κατάρτισης του προγράμματος

Ερώτηση: Ποια είναι τα στάδια κατάρτισης του προγράμματος Δ.Σ.

Απάντηση:

Η κατάρτιση είναι το δεύτερο στάδιο και απαιτεί τις εξής διαδικασίες (σελ. 115):
```
   5.2.2.1  ΚΑΘΟΡΙΣΜΟΣ ΣΤΟΧΩΝ του προγράμματος
   5.2.2.2  ΕΠΙΛΟΓΗ ΚΟΙΝΟΥ
   5.2.2.3  ΕΠΙΛΟΓΗ ΜΕΣΩΝ
   5.2.2.4  ΕΠΙΛΟΓΗ ΜΕΘΟΔΩΝ
   5.2.2.5  ΕΠΙΛΟΓΗ ΧΡΟΝΟΥ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ
   5.2.2.6  ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟΥ ΔΑΠΑΝΩΝ
```
1. Καθορισμός στόχων (σελ. 115): Οι στόχοι αυτοί δεν είναι δυνατόν να είναι ούτε γενικοί ούτε αόριστοι, αλλά οπωσδήποτε πρέπει να είναι συγκεκριμένοι — και θα πρέπει να είναι εναρμονισμένοι με τους γενικούς σκοπούς που επιδιώκει η οικονομική μονάδα και να έχουν συζητηθεί, αναλυθεί και καθοριστεί σε συνεργασία με τη διοίκησή της. 2. Επιλογή του κοινού (σελ. 116): σύμφωνα με τα ιδιαίτερα ενδιαφέροντα της οικονομικής μονάδας και το αντικείμενο της δραστηριότητάς της — διότι κάθε ομάδα αντιλαμβάνεται ή αφομοιώνει διαφορετικά τα διάφορα γεγονότα και τις όποιες ιδέες. 3. Επιλογή των μέσων (σελ. 116): πρώτα τα διαθέσιμα μέσα επικοινωνίας για το δεδομένο γεωγραφικό χώρο και χρόνο και έπειτα τα μέσα που θα επιτύχουν τους στόχους, αφού μελετήσουμε τις συνθήκες με τις οποίες θα μεταφερθεί το μήνυμα προς τους ενδιαφερομένους και τους όρους με τους οποίους θα ληφθεί αυτό. 4. Επιλογή μεθόδων (σελ. 116): αφορά κυρίως τα μακροχρόνια προγράμματα — στη μέθοδο αξιολόγησης και ελέγχου προγράμματος και στον τρόπο ανάλυσης όλου του προγράμματος. 5. Επιλογή χρόνου ενέργειας (σελ. 116-117): Ο χρονικός προσδιορισμός επιτρέπει την απαρίθμηση, κατά χρονολογική σειρά και κατά τόπο πραγματοποίησης, των διάφορων ενεργειών που προβλέπει το πρόγραμμα. 6. Κατάρτιση προϋπολογισμού δαπανών (σελ. 117): α) Το ύψος του προϋπολογισμού, που είναι συνάρτηση του μεγέθους του οργανισμού. β) Το ύψος της συνολικής δαπάνης. γ) Ο προϋπολογισμός πρέπει να είναι όσο το δυνατόν πλήρης και ακριβής. δ) Ο προϋπολογισμός πρέπει να θεωρείται δυναμικά ανάλογος με τις παρουσιαζόμενες αλλαγές, συνθήκες και καταστάσεις.

Σύνοψη: (ενδεικτική) Η κατάρτιση του προγράμματος απαιτεί έξι διαδικασίες. Πρώτη είναι ο καθορισμός των στόχων, οι οποίοι πρέπει να είναι συγκεκριμένοι και εναρμονισμένοι με τους γενικούς σκοπούς της οικονομικής μονάδας, καθορισμένοι σε συνεργασία με τη διοίκηση. Δεύτερη η επιλογή του κοινού, σύμφωνα με τα ενδιαφέροντα και το αντικείμενο της μονάδας, αφού κάθε ομάδα αφομοιώνει διαφορετικά τα γεγονότα. Τρίτη η επιλογή των μέσων, με βάση τα διαθέσιμα μέσα για τον δεδομένο χώρο και χρόνο και τις συνθήκες μεταφοράς και λήψης του μηνύματος. Τέταρτη η επιλογή μεθόδων, που αφορά κυρίως τα μακροχρόνια προγράμματα. Πέμπτη η επιλογή του χρόνου ενέργειας, που επιτρέπει την απαρίθμηση των ενεργειών κατά χρονολογική σειρά και κατά τόπο. Έκτη η κατάρτιση του προϋπολογισμού δαπανών, ο οποίος εξαρτάται από το μέγεθος του οργανισμού, πρέπει να είναι πλήρης και ακριβής και να θεωρείται δυναμικά ανάλογος με τις αλλαγές.

Κριτήρια αξιολόγησης:

Ερώτηση σύντομης ανάπτυξης 8 — Τα στοιχεία του προϋπολογισμού των Δ.Σ.

Ερώτηση: Ποια στοιχεία πρέπει να ληφθούν υπόψη για την κατάρτιση του προϋπολογισμού των Δ.Σ.

Απάντηση:

Ο προϋπολογισμός δαπανών είναι η τελευταία διαδικασία της κατάρτισης του προγράμματος (§5.2.2.6, σελ. 117).

ΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΠΟΥ ΛΑΜΒΑΝΟΝΤΑΙ ΥΠΟΨΗ (αυτούσια):
```
   α) «Το ύψος του προϋπολογισμού, που είναι συνάρτηση του
      ΜΕΓΕΘΟΥΣ ΤΟΥ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ»
   β) «Το ύψος της ΣΥΝΟΛΙΚΗΣ ΔΑΠΑΝΗΣ»
   γ) «Ο προϋπολογισμός πρέπει να είναι όσο το δυνατόν
      ΠΛΗΡΗΣ ΚΑΙ ΑΚΡΙΒΗΣ»
   δ) «Ο προϋπολογισμός πρέπει να θεωρείται ΔΥΝΑΜΙΚΑ
      ΑΝΑΛΟΓΟΣ με τις παρουσιαζόμενες αλλαγές, συνθήκες
      και καταστάσεις»
```
Η ερμηνεία των τεσσάρων σημείων α) Το μέγεθος του οργανισμού: ο προϋπολογισμός δεν ορίζεται αυθαίρετα — μια μικρή μονάδα δεν μπορεί να έχει το πρόγραμμα μιας μεγάλης. Συνδέεται με το ίδιο επιχείρημα που δικαιολογεί την εξαρτημένη ή την ανεξάρτητη μορφή οργάνωσης (σελ. 108): Εφόσον … η επιχείρηση έχει το οικονομικό μέγεθος που επιτρέπει την ύπαρξη εξαρτημένης υπηρεσίας. β) Η συνολική δαπάνη: υπολογίζονται όλες οι ενέργειες του προγράμματος μαζί — μέσα, εκδηλώσεις, έντυπα, προσωπικό. γ) Πληρότητα και ακρίβεια: κάθε παράλειψη θα εμφανιστεί ως έλλειμμα στην εφαρμογή· εδώ συνδέεται και η πρόβλεψη των «εφεδρικών» δυνάμεων (σελ. 117), ώστε να μην υπάρξουν εμπόδια ή αναβολές. δ) Δυναμικός χαρακτήρας: ο προϋπολογισμός προσαρμόζεται, όπως και το ίδιο το πρόγραμμα — Οι τυχόν αλλαγές που θα γίνουν θα πρέπει να προέρχονται από την ανάγκη τροποποίησης που προέκυψε κατά την εφαρμογή (σελ. 117).

Σύνοψη: (ενδεικτική) Για την κατάρτιση του προϋπολογισμού των δημοσίων σχέσεων λαμβάνονται υπόψη τέσσερα στοιχεία. Πρώτον, το ύψος του προϋπολογισμού, το οποίο είναι συνάρτηση του μεγέθους του οργανισμού. Δεύτερον, το ύψος της συνολικής δαπάνης, δηλαδή το άθροισμα όλων των ενεργειών του προγράμματος. Τρίτον, ο προϋπολογισμός πρέπει να είναι όσο το δυνατόν πλήρης και ακριβής, ώστε να μην προκύψουν ελλείμματα κατά την εφαρμογή. Τέταρτον, πρέπει να θεωρείται δυναμικά ανάλογος με τις παρουσιαζόμενες αλλαγές, συνθήκες και καταστάσεις, δηλαδή να προσαρμόζεται όπως και το ίδιο το πρόγραμμα.

Κριτήρια αξιολόγησης:

Ερώτηση σύντομης ανάπτυξης 9 — Οι αρχές εφαρμογής του προγράμματος

Ερώτηση: Ποιες είναι οι αρχές της εφαρμογής του προγράμματος των Δ.Σ.

Απάντηση:

Η προετοιμασία (σελ. 117): Ο σύμβουλος δημοσίων σχέσεων ή η υπηρεσία δημοσίων σχέσεων πρέπει να κάνει την κατάλληλη προετοιμασία για την εφαρμογή του προγράμματος — δηλαδή θα πρέπει να επιλύσει διάφορα τεχνικά, οικονομικά, διοικητικά και άλλα θέματα και να προσδιορίσει τις «εφεδρικές» δυνάμεις, ώστε να μην υπάρξουν εμπόδια ή αναβολές.

ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΒΑΣΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ (σελ. 118, αυτούσια):

   α. Η ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ («ενεργείτε»)
      «Η αρχή αυτή σημαίνει ότι από τη στιγμή που
      επιχειρείται η εφαρμογή ενός προγράμματος πρέπει να
      γίνονται μεθοδικά όλες οι προβλεπόμενες ενέργειες»
   β. Η ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ («συνεργάζεστε»)
      «Η αρχή αυτή σημαίνει ότι για την εφαρμογή του
      προγράμματος απαιτείται μια στενή συνεργασία με τη
      διοίκηση της οικονομικής μονάδας»
   γ. Η ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΕΠΙΜΟΝΗΣ («επιμένετε»)
      «Έστω και αν γίνονται σωστά όλες οι ενέργειες, θα
      υπάρξουν σφάλματα υπολογισμού, απρόβλεπτα εμπόδια,
      τυχαίες δυσκολίες. Σε αυτές τις περιπτώσεις απαιτείται
      αποφασιστικότητα και εμμονή στην προσπάθεια, ώστε να
      περιοριστούν οι συνέπειες»

Ο κανόνας της πιστότητας στο πρόγραμμα (σελ. 117): Όλες οι ενέργειες … θα πρέπει να βασίζονται στο συγκεκριμένο πρόγραμμα. Οι τυχόν αλλαγές που θα γίνουν θα πρέπει να προέρχονται από την ανάγκη τροποποίησης που προέκυψε κατά την εφαρμογή του προγράμματος, το οποίο με τις αλλαγές θα γίνει πιο αποτελεσματικό.

Σύνοψη: (ενδεικτική) Πριν την εφαρμογή απαιτείται κατάλληλη προετοιμασία, δηλαδή επίλυση τεχνικών, οικονομικών και διοικητικών θεμάτων και προσδιορισμός εφεδρικών δυνάμεων, ώστε να μην υπάρξουν εμπόδια ή αναβολές. Οι βασικές αρχές είναι τρεις. Η αρχή της ενέργειας, που σημαίνει ότι από τη στιγμή που επιχειρείται η εφαρμογή πρέπει να γίνονται μεθοδικά όλες οι προβλεπόμενες ενέργειες. Η αρχή της συνεργασίας, που σημαίνει ότι απαιτείται στενή συνεργασία με τη διοίκηση της οικονομικής μονάδας. Και η αρχή της επιμονής, γιατί ακόμη και όταν όλα γίνονται σωστά θα υπάρξουν σφάλματα υπολογισμού, απρόβλεπτα εμπόδια και τυχαίες δυσκολίες, οπότε απαιτείται αποφασιστικότητα και εμμονή στην προσπάθεια.

Κριτήρια αξιολόγησης:

Ερώτηση σύντομης ανάπτυξης 10 — Οι βασικές αρχές της αξιολόγησης

Ερώτηση: Ποιες είναι οι βασικές αρχές της αξιολόγησης ενός προγράμματος Δ.Σ.

Απάντηση:

Τι είναι αξιολόγηση (σελ. 118): Αξιολόγηση σημαίνει έλεγχος της πορείας και απολογισμός με βάση ένα κριτήριο που λαμβάνεται ως μέτρο και ως τελικός σκοπός. Γιατί χρειάζεται: Η αξιολόγηση είναι ένα αναγκαίο και λογικό συμπλήρωμα του προγραμματισμού. Χωρίς αυτήν ο προγραμματισμός θα ήταν ατελής. Η αξιολόγηση επιτρέπει να γίνει ένας απολογισμός της δράσης που αναλήφθηκε σε σχέση με το αποτέλεσμα που επιτεύχθηκε και έτσι να υπάρξουν συμπεράσματα και να αποκτηθεί πείρα, που θα οδηγήσουν σε καλύτερους προγραμματισμούς στο μέλλον.

ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΒΑΣΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ (§5.4.1, σελ. 119, αυτούσια):
```
   1. «Η αξιολόγηση είναι μια ΣΥΝΕΧΗΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ που πρέπει
      να γίνεται σε ΟΛΑ ΤΑ ΕΠΙΠΕΔΑ»
   2. «Η καλύτερη αξιολόγηση είναι η ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ, η οποία
      πρέπει να καλύπτει ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΠΛΕΥΡΕΣ ΤΗΣ ΔΡΑΣΗΣ»
   3. «Η αξιολόγηση πρέπει να είναι ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗ και ΕΥΚΟΛΗ
      ΣΤΗΝ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΗΣ»
```
Η σημασία της (§5.4.3, σελ. 120): είναι βασική και θεμελιώδης στην όλη διαδικασία αυτής της επικοινωνίας. Παρ' όλα αυτά, όμως, λίγα προγράμματα δημοσίων σχέσεων την εφαρμόζουν. Τι μετράμε (σελ. 120): η μέτρηση της αντίδρασης του κοινού (δηλαδή κατά πόσο αποδέχτηκε ή όχι το πρόγραμμα), ο βαθμός της μάθησής του (αν άλλαξε ή βελτίωσε εικόνα), καθώς και η ανάλυση της συμπεριφοράς του απέναντι στο υποκείμενο δημοσίων σχέσεων (διαμόρφωση ευνοϊκής ή δυσμενούς εικόνας).

Σύνοψη: (ενδεικτική) Αξιολόγηση σημαίνει έλεγχος της πορείας και απολογισμός με βάση ένα κριτήριο που λαμβάνεται ως μέτρο και ως τελικός σκοπός, και αποτελεί αναγκαίο και λογικό συμπλήρωμα του προγραμματισμού. Οι βασικές αρχές της είναι τρεις: πρώτον, είναι συνεχής διαδικασία που πρέπει να γίνεται σε όλα τα επίπεδα, δεύτερον, η καλύτερη αξιολόγηση είναι η συλλογική, η οποία πρέπει να καλύπτει όλες τις πλευρές της δράσης, και τρίτον, πρέπει να είναι αντικειμενική και εύκολη στην εφαρμογή της. Κατά την αξιολόγηση μετριέται η αντίδραση του κοινού, δηλαδή αν αποδέχτηκε το πρόγραμμα, ο βαθμός της μάθησής του και η συμπεριφορά του απέναντι στο υποκείμενο των δημοσίων σχέσεων.

Κριτήρια αξιολόγησης:

Ερώτηση σύντομης ανάπτυξης 11 — Η τεχνική της αξιολόγησης

Ερώτηση: Ποια είναι η τεχνική της αξιολόγησης του προγράμματος.

Απάντηση:

ΟΙ ΔΥΟ ΜΕΘΟΔΟΙ (§5.4.2, σελ. 119, αυτούσια):

   1. Η ΠΟΣΟΤΙΚΗ ΜΕΘΟΔΟΣ
      «χρησιμοποιείται όταν μας ενδιαφέρει το ΜΕΓΕΘΟΣ ενός
      αποτελέσματος. Ο οικονομικός απολογισμός, λ.χ., είναι
      μια μορφή ποσοτικής αξιολόγησης»
   2. Η ΠΟΙΟΤΙΚΗ ΜΕΘΟΔΟΣ
      «χρησιμοποιείται για να δείξει το ΕΙΔΟΣ του
      αποτελέσματος. Οι αντιδράσεις ευμενείς ή δυσμενείς
      του κοινού προς το έργο που επιτελείται από μια
      οικονομική μονάδα είναι μια μορφή ποιοτικής
      αξιολόγησης»

Ο κανόνας του συνδυασμού: Η ποσοτική και η ποιοτική αξιολόγηση θα πρέπει να συνδυάζονται, διότι συμπληρώνουν η μία την άλλη.

ΤΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΜΕΤΡΑΜΕ (§5.4.3, σελ. 120): Ένα από τα πρώτα μελήματα κατά τη διαδικασία της αξιολόγησης είναι:

   ● η ΜΕΤΡΗΣΗ ΤΗΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗΣ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΥ
     «δηλαδή κατά πόσο αποδέχτηκε ή όχι το πρόγραμμα»
   ● ο ΒΑΘΜΟΣ ΤΗΣ ΜΑΘΗΣΗΣ ΤΟΥ
     «αν άλλαξε ή βελτίωσε εικόνα»
   ● η ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΗΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑΣ ΤΟΥ απέναντι στο υποκείμενο
     δημοσίων σχέσεων
     «διαμόρφωση ευνοϊκής ή δυσμενούς εικόνας»

Η σύνδεση με το κεφάλαιο 1: τα τρία αυτά μεγέθη αντιστοιχούν ακριβώς στα στάδια της επίδρασης — ενημέρωση, κατανόηση, διαμόρφωση στάσης — και δείχνουν αν το πρόγραμμα οδήγησε στον στόχο των Δ.Σ., τη δημιουργία αμοιβαίας εμπιστοσύνης και κατανόησης. Η προϋπόθεση: για να είναι δυνατή η αξιολόγηση, οι στόχοι πρέπει να είχαν οριστεί συγκεκριμένοι και όχι γενικοί ή αόριστοι (σελ. 115) — αλλιώς δεν υπάρχει κριτήριο ως μέτρο σύγκρισης.

Σύνοψη: (ενδεικτική) Η τεχνική της αξιολόγησης στηρίζεται σε δύο μεθόδους. Η ποσοτική χρησιμοποιείται όταν μας ενδιαφέρει το μέγεθος ενός αποτελέσματος, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τον οικονομικό απολογισμό. Η ποιοτική χρησιμοποιείται για να δείξει το είδος του αποτελέσματος, όπως οι ευμενείς ή δυσμενείς αντιδράσεις του κοινού προς το έργο της οικονομικής μονάδας. Οι δύο μέθοδοι πρέπει να συνδυάζονται, γιατί συμπληρώνουν η μία την άλλη. Κατά την αξιολόγηση μετριέται η αντίδραση του κοινού, δηλαδή αν αποδέχτηκε το πρόγραμμα, ο βαθμός της μάθησής του, δηλαδή αν άλλαξε ή βελτίωσε εικόνα, και η συμπεριφορά του απέναντι στο υποκείμενο των δημοσίων σχέσεων, δηλαδή αν διαμορφώθηκε ευνοϊκή ή δυσμενής εικόνα. Προϋπόθεση είναι οι στόχοι να είχαν τεθεί συγκεκριμένοι.

Κριτήρια αξιολόγησης:

Ερώτηση σύντομης ανάπτυξης 12 — Οι πελάτες ως κατηγορία κοινού

Ερώτηση: Οι πελάτες ως κατηγορία κοινού των Δ.Σ.

Απάντηση:

Ο ορισμός (σελ. 121): Όταν λέμε «πελάτες», εννοούμε εκείνους που αγοράζουν τα προϊόντα της επιχείρησης, για να τα εμπορευτούν, για να τα επεξεργαστούν περαιτέρω ή για να τα καταναλώσουν ως τελικοί καταναλωτές. Είναι η πρώτη από τις δέκα κατηγορίες κοινού (σελ. 120), όπου Το κοινό είναι μια ομάδα ατόμων τα οποία επηρεάζονται από μια ειδική ενέργεια ή ιδέα. Κάθε ενδιαφέρον ζήτημα ή πρόβλημα δημιουργεί το δικό του κοινό.

Η ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ (σελ. 121): Το γεγονός ότι κάποιος αγοράζει από μια επιχείρηση τα προϊόντα της δε σημαίνει ότι είναι «φίλος» της επιχείρησης. Μπορεί κάποιος ανταγωνιστής με περισσότερο ελκυστική πολιτική να «κερδίσει» τους πελάτες της. Πάρα πολλά επιχειρηματικά συγκροτήματα απέτυχαν διεθνώς, επειδή πίστευαν, λανθασμένα, ότι πωλήσεις σημαίνουν φίλους.

ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ Η ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ

   1. ΝΑ ΕΡΕΥΝΑ — «Μια σωστή και οργανωμένη επιχείρηση καλό
      είναι να διερευνά τις επιθυμίες και τις αντιπάθειες
      του καταναλωτικού κοινού, ώστε, σε συνδυασμό με την
      τιμή και τα άλλα πλεονεκτήματα των προϊόντων της, να
      έρχεται πιο κοντά στον καταναλωτή» · «Οι εταιρείες
      πραγματοποιούν συνεχείς έρευνες … για να διαπιστώσουν
      τι θέλουν και τι δε θέλουν οι υποψήφιοι αγοραστές»
   2. ΝΑ ΠΛΗΡΟΦΟΡΕΙ — «μία από τις πιο σπουδαίες υπηρεσίες
      των επιχειρήσεων προς τους πελάτες τους είναι η παροχή
      σαφών και συγκεκριμένων πληροφοριών σχετικά με το
      προϊόν … προκειμένου να προβεί σε αγορά, ύστερα από
      ώριμη σκέψη και να ικανοποιηθεί πλήρως από την αγορά
      του»
   3. ΝΑ ΑΝΟΙΓΕΙ ΤΙΣ ΠΟΡΤΕΣ ΤΗΣ — «βοηθάει στην ανάπτυξη
      κλίματος εμπιστοσύνης προς την επιχείρηση η οργάνωση
      επισκέψεων του καταναλωτικού κοινού στις εγκαταστάσεις
      των βιομηχανικών επιχειρήσεων όπου αναπτύσσονται
      ιστορικά τα δεδομένα της εξέλιξής τους και
      προβάλλονται οι επιτυχίες και τα προϊόντα τους»

Σύνοψη: (ενδεικτική) Πελάτες είναι εκείνοι που αγοράζουν τα προϊόντα της επιχείρησης για να τα εμπορευτούν, να τα επεξεργαστούν περαιτέρω ή να τα καταναλώσουν ως τελικοί καταναλωτές, και αποτελούν την πρώτη από τις δέκα κατηγορίες κοινού. Το βιβλίο προειδοποιεί ότι το γεγονός πως κάποιος αγοράζει δεν σημαίνει ότι είναι φίλος της επιχείρησης, αφού ένας ανταγωνιστής με ελκυστικότερη πολιτική μπορεί να τον κερδίσει, και ότι πολλά επιχειρηματικά συγκροτήματα απέτυχαν διεθνώς επειδή πίστευαν λανθασμένα ότι οι πωλήσεις σημαίνουν φίλους. Γι' αυτό η επιχείρηση πρέπει να διερευνά συνεχώς τις επιθυμίες και τις αντιπάθειες του καταναλωτικού κοινού, να παρέχει σαφείς και συγκεκριμένες πληροφορίες για το προϊόν, ώστε ο πελάτης να αγοράζει ύστερα από ώριμη σκέψη, και να οργανώνει επισκέψεις του κοινού στις εγκαταστάσεις της, που αναπτύσσουν κλίμα εμπιστοσύνης.

Κριτήρια αξιολόγησης:

Ερώτηση πολλαπλής επιλογής 1 — Πλεονεκτήματα της ανεξάρτητης οργάνωσης

Ερώτηση: 1. Τα πλεονεκτήματα της ανεξάρτητης οργάνωσης των δημοσίων σχέσεων είναι: α) η μικρότερη γνώση που έχουν τα στελέχη των Δ.Σ. για τα προβλήματα της οικονομικής μονάδας β) η αντικειμενικότητα και ανεξαρτησία γνώμης απέναντι στη διοίκηση της οικονομικής μονάδας γ) η αντίδραση του μόνιμου προσωπικού της επιχείρησης στη συνεργασία με τα διάφορα γραφεία δημοσίων σχέσεων δ) όλα τα παραπάνω.

Απάντηση:

Σωστή απάντηση: β) η αντικειμενικότητα και ανεξαρτησία γνώμης απέναντι στη διοίκηση της οικονομικής μονάδας

Είναι το δεύτερο από τα τέσσερα πλεονεκτήματα που απαριθμεί το βιβλίο (§5.1.2, σελ. 110): α. Ποικιλία ικανοτήτων και ειδικεύσεων. β. Αντικειμενικότητα και ανεξαρτησία γνώμης απέναντι στη διοίκηση της οικονομικής μονάδας. γ. Μεγάλη πείρα … δ. Γνώση της ιδιομορφίας του χώρου στον οποίο εργάζονται. Οι επιλογές α και γ είναι παγίδα: αναφέρουν τα δύο ΜΕΙΟΝΕΚΤΗΜΑΤΑ (§5.1.3, σελ. 110): α. Μικρότερος βαθμός επαφής με τις εσωτερικές εργασίες και με τα προβλήματα της οικονομικής μονάδας … β. Πιθανή αντίδραση του προσωπικού προς τις υποδείξεις οργάνου που βρίσκεται έξω από την ιεραρχία της μονάδας. Άρα αποκλείεται και η επιλογή δ.

Σύνοψη: (ενδεικτική) Σωστή απάντηση: β. Δηλαδή η αντικειμενικότητα και ανεξαρτησία γνώμης απέναντι στη διοίκηση της οικονομικής μονάδας.

Κριτήρια αξιολόγησης:

Ερώτηση πολλαπλής επιλογής 2 — Τα βασικά προσόντα των στελεχών

Ερώτηση: 2. Τα βασικά προσόντα των στελεχών των δημοσίων σχέσεων μπορεί να είναι: α) η καλή κρίση και κατάρτιση β) η αντικειμενικότητα και η εντιμότητα γ) η καλή εμφάνιση και η κοινωνικότητα δ) όλα τα παραπάνω.

Απάντηση:

Σωστή απάντηση: δ) όλα τα παραπάνω

Οι τρεις επιλογές καλύπτουν ακριβώς τα πέντε προσόντα που αναλύει το βιβλίο (§5.1.4, σελ. 111-112):
```
   5.1.4.1 ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ         → επιλογή α
   5.1.4.2 ΚΡΙΣΗ             → επιλογή α
   5.1.4.3 ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟΤΗΤΑ → επιλογή β
   5.1.4.4 ΕΝΤΙΜΟΤΗΤΑ        → επιλογή β
   5.1.4.5 ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΚΑΙ
           ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΤΗΤΑ     → επιλογή γ
```
Η ανακεφαλαίωση (σελ. 126) τα συνοψίζει: Τα άτομα που ασχολούνται με τις δημόσιες σχέσεις θα πρέπει να έχουν εξειδίκευση, σωστή κρίση, αντικειμενικότητα, καλή εμφάνιση.

Σύνοψη: (ενδεικτική) Σωστή απάντηση: δ. Δηλαδή όλα τα παραπάνω.

Κριτήρια αξιολόγησης:

Ερώτηση πολλαπλής επιλογής 3 — Τι δεν αποτελεί στάδιο του προγραμματισμού

Ερώτηση: 3. Ποιο από τα παρακάτω δεν αποτελεί στάδιο του προγραμματισμού των δημοσίων σχέσεων: α) το στάδιο της προπαρασκευής του προγράμματος β) το στάδιο της κατάρτισης του προγράμματος γ) η συγκέντρωση στοιχείων για τις ανταγωνιστικές μονάδες δ) η αξιολόγηση του προγράμματος των δημοσίων σχέσεων.

Απάντηση:

Σωστή απάντηση: γ) η συγκέντρωση στοιχείων για τις ανταγωνιστικές μονάδες

Τα στάδια είναι τέσσερα (σελ. 113): 1. Στο στάδιο της προπαρασκευής του προγράμματος. 2. Στο στάδιο της κατάρτισης του προγράμματος. 3. Στο στάδιο της εφαρμογής του προγράμματος. 4. Στο στάδιο της αξιολόγησης του προγράμματος. Άρα οι επιλογές α, β και δ είναι στάδια. Η παγίδα: η συγκέντρωση στοιχείων για τις ανταγωνιστικές μονάδες υπάρχει μεν στο βιβλίο, αλλά δεν είναι στάδιο — είναι επιμέρους ενέργεια μέσα στο πρώτο στάδιο. Συγκεκριμένα ανήκει στη συγκέντρωση πληροφοριών της προπαρασκευής (σελ. 114): δ. Στοιχεία για τη δράση και την κατάσταση των ανταγωνιστικών επιχειρήσεων.

Σύνοψη: (ενδεικτική) Σωστή απάντηση: γ. Δηλαδή η συγκέντρωση στοιχείων για τις ανταγωνιστικές μονάδες.

Κριτήρια αξιολόγησης:

Ερώτηση πολλαπλής επιλογής 4 — Τι δεν αποτελεί βασική αρχή κατάρτισης

Ερώτηση: 4. Ποια από τα παρακάτω δεν αποτελεί βασική αρχή της κατάρτισης του προγράμματος των δημοσίων σχέσεων: α) η αρχή της ακρίβειας και της προσαρμογής β) η αρχή της συνέχειας γ) η αρχή της δημοτικότητας δ) η αρχή της ειδίκευσης και της δημοσιότητας.

Απάντηση:

Σωστή απάντηση: γ) η αρχή της δημοτικότητας

Η «δημοτικότητα» δεν αναφέρεται πουθενά στο βιβλίο ως αρχή — και δεν θα μπορούσε, γιατί έρχεται σε αντίθεση με τη φύση των δημοσίων σχέσεων: το πρόγραμμα καταρτίζεται με βάση συγκεκριμένους στόχους εναρμονισμένους με τους σκοπούς της οικονομικής μονάδας (σελ. 115), όχι με βάση το τι είναι δημοφιλές. Οι υπόλοιπες τρεις αντιστοιχούν σε πραγματικές απαιτήσεις του κεφαλαίου:

   ΑΚΡΙΒΕΙΑ ΚΑΙ    «προκαθορίζονται σαφώς, ΑΚΡΙΒΩΣ, πλήρως
   ΠΡΟΣΑΡΜΟΓΗ      και με λεπτομέρειες» (σελ. 113) και «Να
                   είναι ΠΡΟΣΑΡΜΟΣΜΕΝΗ για το είδος του
                   κοινού στο οποίο απευθύνεται» (σελ. 115)
   ΣΥΝΕΧΕΙΑ        οι Δ.Σ. είναι «μια ΜΟΝΙΜΗ οργανωμένη και
                   προγραμματισμένη λειτουργία» (κεφ. 1,
                   σελ. 27) και «συστηματική και
                   προγραμματισμένη ΣΥΝΕΧΗΣ προσπάθεια»
   ΕΙΔΙΚΕΥΣΗ ΚΑΙ   η «ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ» των στελεχών (σελ. 111) και
   ΔΗΜΟΣΙΟΤΗΤΑ     η προβολή μέσω των μέσων ενημέρωσης

Σύνοψη: (ενδεικτική) Σωστή απάντηση: γ. Δηλαδή η αρχή της δημοτικότητας.

Κριτήρια αξιολόγησης:

Ερώτηση πολλαπλής επιλογής 5 — Οι αρχές εφαρμογής του προγράμματος

Ερώτηση: 5. Οι αρχές εφαρμογής ενός προγράμματος δημοσίων σχέσεων είναι: α) η αρχή του «ενεργείτε» β) η αρχή του «συνεργάζεστε» γ) η αρχή του «επιμένετε» δ) όλες οι παραπάνω αρχές.

Απάντηση:

Σωστή απάντηση: δ) όλες οι παραπάνω αρχές

Και οι τρεις αντιστοιχούν στις αρχές που απαριθμεί το βιβλίο (σελ. 117-118): α. Της αρχής της ενέργειας (πρέπει να γίνονται μεθοδικά όλες οι προβλεπόμενες ενέργειες) · β. Της αρχής της συνεργασίας (απαιτείται μια στενή συνεργασία με τη διοίκηση της οικονομικής μονάδας) · γ. Της αρχής της επιμονής (απαιτείται αποφασιστικότητα και εμμονή στην προσπάθεια, ώστε να περιοριστούν οι συνέπειες). Τα τρία προστακτικά «ενεργείτε», «συνεργάζεστε», «επιμένετε» είναι απλώς η μνημονική διατύπωση των τριών αυτών αρχών.

Σύνοψη: (ενδεικτική) Σωστή απάντηση: δ. Δηλαδή όλες οι παραπάνω αρχές.

Κριτήρια αξιολόγησης:

Ερώτηση πολλαπλής επιλογής 6 — Για τι πληροφορούν οι επιχειρήσεις τους μετόχους

Ερώτηση: 6. Οι επιχειρήσεις, μέσω των δημοσίων σχέσεων, πληροφορούν τους μετόχους τους για: α) τα προγράμματα ερευνών της επιχείρησης β) τα νέα προϊόντα που θέτουν σε κυκλοφορία γ) τις βελτιώσεις των εργασιακών σχέσεων δ) όλα τα παραπάνω

Απάντηση:

Σωστή απάντηση: δ) όλα τα παραπάνω

Και οι τρεις επιλογές προέρχονται από την ίδια λίστα του βιβλίου (§5.5.3, σελ. 122): μερικές ανώνυμες εταιρείες τα τελευταία χρόνια άρχισαν να πληροφορούν τους μετόχους μέσω του τμήματος ή του γραφείου των δημοσίων σχέσεων: 1. για τα προγράμματα ερευνών μεταξύ των καταναλωτών, με σκοπό τη δημιουργία νέων, βελτιωμένων προϊόντων. 2. για τα νέα προϊόντα της εταιρείας 3. για τη βελτίωση των παλαιών προϊόντων, για τις ενέργειες σχετικά με τη βελτίωση των εργασιακών σχέσεων, για τις μεταβολές στο προσωπικό κ.ο.κ. Γιατί: Η πληροφόρηση των μετόχων των ανώνυμων εταιρειών, και ιδιαίτερα των πολλών και άγνωστων, είναι απαραίτητη, διότι αυτοί έχουν επενδύσει τα χρήματά τους στην επιχείρηση — και ενδιαφέρονται να γνωρίζουν, εκτός από την οικονομική κατάσταση της ανώνυμης εταιρείας, και άλλα γεγονότα ή ενέργειές της που θα έχουν θετική ή αρνητική επίδραση στην οικονομική θέση της μακροχρονίως.

Σύνοψη: (ενδεικτική) Σωστή απάντηση: δ. Δηλαδή όλα τα παραπάνω.

Κριτήρια αξιολόγησης:

Προηγούμενο Στοιχείο

Επιστροφή στην Ενότητα

Επόμενο Στοιχείο