Λύσεις ερωτήσεων κεφ. 16-17 (σελ. 263) – ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΗ ΓΕΩΓΡΑΦΙΑ Γ΄ ΕΠΑΛ

Λύσεις ερωτήσεων κεφ. 16-17

Πλήρεις λύσεις των 2 ερωτήσεων της ομάδας «Κεφάλαια 16 – 17» — οι κυριότεροι πόλοι έλξης τουριστών στην Ωκεανία (αστικοί, φυσικοί και πολιτισμικοί πόλοι της Αυστραλίας, η Νέα Ζηλανδία και ο πολιτισμός των Μαορί, τα νησιά του Ειρηνικού) και οι τρεις ομάδες νησιών του Ειρηνικού: Πολυνησία, Μικρονησία, Μελανησία. Το βιβλίο συγχωνεύει τις ασκήσεις των δύο κεφαλαίων σε μία ομάδα.

Οι κυριότεροι πόλοι έλξης τουριστών στην Ωκεανία

Ερώτηση: Ποιοι είναι οι κυριότεροι πόλοι έλξης τουριστών στην Ωκεανία;

Απάντηση:

• Τι περιλαμβάνει η Ωκεανία στο βιβλίο: «Η Αυστραλία ανήκει στην Ωκεανία» (§16.1.1, σελ. 251)· μαζί της η Νέα Ζηλανδία (§16.2) και τα Νησιά του Ειρηνικού (κεφ. 17).
• Α. ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ — ΑΣΤΙΚΟΙ ΠΟΛΟΙ (§16.1.4, σελ. 252):

  ΣΙΔΝΕΫ (βορειοανατολικά της Καμπέρα) — «το ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ της χώρας
    και η ΠΙΟ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΠΟΛΗ της Αυστραλίας»
    ● ΛΙΜΑΝΙ ΠΟΡΤ ΤΖΑΚΣΟΝ — κύριο γνώρισμα· «ολόκληρο το λιμάνι αποτελεί
      εθνικό πάρκο με νησίδες, αμμώδεις ακτές, γραφικούς κόλπους και
      πανέμορφη θέα του ωκεανού από τη γέφυρα, η οποία προσελκύει
      χιλιάδες επισκέπτες κάθε έτος»
    ● Η ΟΠΕΡΑ — «το πιο αναγνωρίσιμο ορόσημο» μετά το λιμάνι
    ● ΝΤΑΡΛΙΝΓΚ ΧΑΡΜΠΟΡ — χώροι περιπάτου, κήποι, μουσεία, ενυδρείο,
      συνεδριακό κέντρο, καζίνο, εστιατόρια, εμπορικά καταστήματα
  ΜΕΛΒΟΥΡΝΗ — η δεύτερη σε μέγεθος· «θεωρείται η ΟΜΟΡΦΟΤΕΡΗ ΠΟΛΗ ΤΗΣ
    ΗΠΕΙΡΟΥ» λόγω των κτιρίων του 19ου αι., των ουρανοξυστών, των πάρκων,
    των βοτανικών κήπων και των γραφικών τοπίων
  ΚΑΜΠΕΡΑ (πρωτεύουσα) — σύγχρονη πόλη με αστικό πράσινο, χτισμένη γύρω
    από τεχνητή λίμνη· Κοινοβούλιο και Εθνική Πινακοθήκη, «που στεγάζει
    τη σημαντικότερη συλλογή τέχνης της χώρας»
  ΑΔΕΛΑΪΔΑ — γνωστή για την ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΚΡΑΣΙΟΥ· Κοινοβούλιο, Κυβερνητικό
    Μέγαρο, Μουσείο Μετανάστευσης, Μουσείο Κλασσικής Αρχαιολογίας,
    Μουσείο της Νότιας Αυστραλίας
  ΠΕΡΘ — όμορφα πάρκα και ακτές για θαλάσσιο τουρισμό, ΑΛΛΑ «δεν
    προσελκύει μεγάλο αριθμό τουριστών λόγω της μεγάλης γεωγραφικής
    απόστασης» από τα κέντρα του νοτιοανατολικού άξονα

  ⚠️ «Η περιοχή από τη Μελβούρνη ως το Σίδνεϋ αποτελεί πόλο τουριστικού ενδιαφέροντος καθ' όλη τη διάρκεια του χρόνου, από Αυστραλούς και ξένους τουρίστες.»

• Β. ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ — ΦΥΣΙΚΟΙ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟΙ ΠΟΛΟΙ (σελ. 253): (1) ΜΕΓΑΛΟΣ ΚΟΡΑΛΛΙΟΓΕΝΗΣ ΥΦΑΛΟΣ — οι ακτές της Ανατολικής Αυστραλίας μέχρι το ακρωτήριο Γιορκ· αποτελείται από πολυάριθμα νησάκια και αναγνωρίστηκε από την UNESCO (1981) ως τμήμα της Παγκόσμιας Φυσικής Κληρονομιάς· «απέραντη σειρά παραθαλάσσιων κοραλλιογενών υφάλων, που είναι κατάλληλοι για καταδύσεις και ψάρεμα». (2) ΝΤΑΡΓΟΥΙΝ και ΕΘΝΙΚΟΣ ΔΡΥΜΟΣ ΚΑΚΑΝΤΟΥ (βόρεια Αυστραλία, UNESCO 1981) — σύμπλεγμα γεωμορφολογικών σχηματισμών από πεδιάδες και οροπέδια, «φωλιές σπάνιων φυτών και ζώων»· στους βράχους των σπηλαίων έργα ζωγραφικής και γλυπτά που μαρτυρούν κατοίκηση από πριν από 40.000 χρόνια. (3) ΟΙ ΑΒΟΡΙΓΙΝΕΣ — οι γηγενείς της Αυστραλίας, περίπου 250.000 άτομα σήμερα· μέχρι πρόσφατα ζούσαν από συλλογή καρπών, κυνήγι και ψάρεμα, και σήμερα η κυβέρνηση τούς έχει αναγνωρίσει δικαιώματα στη γη τους. «Αποτελούν και αυτοί σημαντικό πόλο έλξης τουριστών.» (4) ULURU-KATA TJUTA (κέντρο της χώρας, UNESCO 1987) — εθνικός δρυμός «φημισμένο για τους γεωλογικούς σχηματισμούς, που κυριαρχούν σε μια απέραντη πεδιάδα κόκκινης άμμου».
• Γ. ΝΕΑ ΖΗΛΑΝΔΙΑ (§16.2.4, σελ. 253-254): το κλίμα «είναι ευχάριστο και ευνοεί την ανάπτυξη του παράκτιου τουρισμού κατά τους καλοκαιρινούς μήνες».

  ΒΟΡΕΙΟ ΝΗΣΙ και ΟΚΛΑΝΤ (μεγαλύτερη πόλη) — τοπίο καταπράσινο και εύφορο,
    με έντονη την παρουσία ΑΜΠΕΛΩΝΩΝ
  ΝΟΤΙΟ ΝΗΣΙ — παραθαλάσσια θέρετρα· εντυπωσιακά ηφαίστεια (μερικά ενεργά)
    νότια και στο κέντρο· λίμνες για δραστηριότητες γύρω από το υγρό
    στοιχείο· ΕΠΤΑ ΕΘΝΙΚΟΙ ΔΡΥΜΟΙ με αναρρίχηση, πεζοπορία, σαφάρι με
    κανό και ράφτινγκ
  ΡΟΤΟΡΟΥΑ — το κέντρο του πολιτισμού των ΜΑΟΡΙ· «ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΝΕΙ ΤΟ 60%
    ΤΩΝ ΕΠΙΣΚΕΠΤΩΝ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΖΗΛΑΝΔΙΑΣ», που προσελκύονται από τον
    παραδοσιακό τρόπο ζωής και τον πολιτισμό των Μαορί (πρώτοι κάτοικοι,
    ήρθαν από την Πολυνησία περίπου το 1200 μ.Χ.)
  ΟΡΕΙΝΟΙ ΟΓΚΟΙ — έντονες χιονοπτώσεις τον χειμώνα → ΧΕΙΜΕΡΙΝΟΣ ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ
    που προσελκύει «χιλιάδες Αυστραλούς τουρίστες»

• Δ. ΝΗΣΙΑ ΕΙΡΗΝΙΚΟΥ (κεφ. 17, σελ. 255-257): η Χαβάη (με την τουριστική δραστηριότητα συγκεντρωμένη στο Οάχου και πρωτεύουσα τη Χονολουλού) — «πλούσια τροπική χλωρίδα, τοπίο όπου κυριαρχούν τα ηφαίστεια, παραλίες και πολυπολιτισμική κοινωνία»· η Γαλλική Πολυνησία με την Ταϊτή, τη Μοορέα και την Μπόρα Μπόρα (κοραλλιογενείς ύφαλοι, παραλίες με άσπρη άμμο, βαθιές κοιλάδες και καταρράκτες)· τα νησιά Γκουάμ της Μικρονησίας, «ο δεύτερος κατά σειρά σημαντικότερος τουριστικός προορισμός μετά τη Χαβάη σε ολόκληρο τον Ειρηνικό»· και τα Φίτζι, «ο κυριότερος τουριστικός προορισμός της Μελανησίας».
• ⚠️ Οι περιορισμοί που πρέπει να αναφερθούν: (α) «η απομόνωση της Νέας Ζηλανδίας από τις διεθνείς αγορές προέλευσης τουριστών μειώνει την ανταγωνιστικότητά της»· (β) στον Ειρηνικό «μόνο επισκέπτες υψηλών εισοδηματικών κατηγοριών και άτομα που ταξιδεύουν για επαγγελματικούς λόγους» μπορούν να ταξιδέψουν, και τα νησιά «είναι κατά κανόνα μικρά σε γεωγραφική έκταση και δεν προσελκύουν μεγάλους αριθμούς τουριστών»· (γ) στα Φίτζι, «οι συγκρούσεις μεταξύ εθνοτικών ομάδων αποτελούν κίνδυνο για τους τουρίστες».

Σύνοψη: (ενδεικτική) Οι κυριότεροι πόλοι έλξης της Ωκεανίας είναι: στην Αυστραλία, αστικοί — το Σίδνεϋ με το λιμάνι Πορτ Τζάκσον που αποτελεί εθνικό πάρκο, την Όπερα και το Ντάρλινγκ Χάρμπορ, η Μελβούρνη ως ομορφότερη πόλη της ηπείρου, η Καμπέρα με το Κοινοβούλιο και την Εθνική Πινακοθήκη, η Αδελαΐδα με την παραγωγή κρασιού και το Περθ με τις ακτές του — και φυσικοί-πολιτισμικοί: ο Μεγάλος Κοραλλιογενής Ύφαλος (UNESCO 1981) για καταδύσεις και ψάρεμα, ο Εθνικός Δρυμός Κακαντού με τα σπηλαιογραφήματα 40.000 ετών, το Uluru-Kata Tjuta (UNESCO 1987) και οι Αβορίγινες, που αποτελούν και αυτοί σημαντικό πόλο έλξης. Στη Νέα Ζηλανδία, το Όκλαντ και το Βόρειο Νησί με τους αμπελώνες, τα παραθαλάσσια θέρετρα και τα ηφαίστεια του Νότιου Νησιού, οι επτά εθνικοί δρυμοί με υπαίθριες δραστηριότητες, οι ορεινοί όγκοι για χειμερινό τουρισμό, και κυρίως η Ροτόρουα, κέντρο του πολιτισμού των Μαορί, που συγκεντρώνει το 60% των επισκεπτών. Στα νησιά του Ειρηνικού, η Χαβάη με το Οάχου και τη Χονολουλού, η Γαλλική Πολυνησία με την Ταϊτή, τη Μοορέα και την Μπόρα Μπόρα, τα νησιά Γκουάμ ως δεύτερος προορισμός μετά τη Χαβάη, και τα Φίτζι ως κυριότερος προορισμός της Μελανησίας.

Κριτήρια αξιολόγησης:

• Η απάντηση συνθέτει τις §16.1.4, §16.2.4 και το κεφάλαιο 17 (σελ. 252-257).

Οι ομάδες νησιών του Ειρηνικού

Ερώτηση: Ποιες είναι οι ομάδες νησιών που χαρακτηρίζονται σαν νησιά του Ειρηνικού;

Απάντηση:

• Η απάντηση δίνεται από τη δομή του κεφαλαίου 17: το βιβλίο διαιρεί τα νησιά του Ειρηνικού σε τρεις ομάδες — §17.1 Πολυνησία, §17.2 Μικρονησία, §17.3 Μελανησία (σελ. 255-257).

• Το γενικό πλαίσιο (σελ. 255): «Το τεράστιο μέγεθος της γεωγραφικής περιφέρειας του Ειρηνικού συντελεί στην τεράστια εσωτερική και εξωτερική διαφοροποίησή της από τις υπόλοιπες τουριστικές περιοχές του πλανήτη. Μόνο επισκέπτες υψηλών εισοδηματικών κατηγοριών και άτομα που ταξιδεύουν για επαγγελματικούς λόγους έχουν τη δυνατότητα να πραγματοποιήσουν ταξίδια σε αυτούς τους προορισμούς. Τα νησιά του Ειρηνικού Ωκεανού είναι κατά κανόνα μικρά σε γεωγραφική έκταση και δεν προσελκύουν μεγάλους αριθμούς τουριστών.»

• ① ΠΟΛΥΝΗΣΙΑ (§17.1, σελ. 255-256) — «οι πιο απομακρυσμένοι τουριστικοί προορισμοί του Ειρηνικού».

  ΒΟΡΕΙΟΤΕΡΟ ΤΜΗΜΑ — ΝΗΣΙΑ ΧΑΒΑΗΣ
    ● Πολιτικά ανήκουν στις Η.Π.Α., «αλλά απέχουν κατά πολύ από την
      ηπειρωτική χώρα». ΠΕΝΤΕ τα κυριότερα νησιά του συγκροτήματος
    ● «Χαβάη» = το μεγαλύτερο· ΔΕΝ προσελκύει μεγάλο αριθμό επισκεπτών,
      παρότι διαθέτει εντυπωσιακό εθνικό δρυμό και ενεργό ηφαίστειο
      στα νοτιοανατολικά
    ● Πρωτεύουσα η ΧΟΝΟΛΟΥΛΟΥ, με διεθνές αεροδρόμιο
    ● Η τουριστική δραστηριότητα συγκεντρώνεται κυρίως στο νησί ΟΑΧΟΥ
    ● Όλα ηφαιστειογενή, κλίμα υποτροπικό με μικρές εποχικές διακυμάνσεις·
      αιχμή ΙΟΥΝΙΟΣ-ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ, περιορισμός τέλη Αυγούστου-Σεπτέμβριο
      λόγω ΤΥΦΩΝΩΝ
    ● Έλξη: πλούσια τροπική χλωρίδα, ηφαίστεια, παραλίες και
      ΠΟΛΥΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ (ντόπιοι, Ιάπωνες, Κινέζοι, μιγάδες)
    ● Επισκέπτες: πλειοψηφία Η.Π.Α. (Καλιφόρνια και δυτικές πολιτείες),
      μετά Ιάπωνες, Καναδοί, Αυστραλοί, τέλος Ευρωπαίοι
  
  ΝΟΤΙΟ ΤΜΗΜΑ — ΓΑΛΛΙΚΗ ΠΟΛΥΝΗΣΙΑ
    ● Ηφαιστειογενή νησιά με ορεινή γεωμορφολογία που δημιουργεί βαθιές
      κοιλάδες και καταρράκτες· ακτές με κοραλλιογενείς υφάλους και
      παραλίες με άσπρη άμμο
    ● ΤΑΪΤΗ — το μισό του πληθυσμού, η πρωτεύουσα και το μεγαλύτερο
      ποσοστό της τουριστικής ανάπτυξης
    ● ΜΟΟΡΕΑ και ΜΠΟΡΑ ΜΠΟΡΑ — ανήκουν στην επικράτεια της Γαλλίας, γι'
      αυτό έχουν γίνει σημαντικές ΓΑΛΛΙΚΕΣ ΕΠΕΝΔΥΣΕΙΣ σε τουριστικές και
      άλλες υποδομές
    ● Επισκέπτες: Αμερικανοί, Ιάπωνες, Γάλλοι, Αυστραλοί, Γερμανοί, Ιταλοί
    ● «Η τουριστική κίνηση διαχέεται σε όλη τη διάρκεια όλου του χρόνου»

• ② ΜΙΚΡΟΝΗΣΙΑ (§17.2, σελ. 257) — «απαρτίζεται από νησιά που βρίσκονται πλησιέστερα στις ανατολικές ασιατικές ακτές».

    ● ΝΗΣΙΑ ΓΚΟΥΑΜ — «ο σημαντικότερος τουριστικός προορισμός της
      περιφέρειας και ο ΔΕΥΤΕΡΟΣ κατά σειρά σημαντικότερος τουριστικός
      προορισμός ΜΕΤΑ ΤΗ ΧΑΒΑΗ σε ολόκληρο τον Ειρηνικό»
    ● «Μεγάλα λοφώδη νησιά με απότομες βραχώδεις ακτές, αμμώδεις
      παραλίες στα δυτικά και κοραλλιογενείς υφάλους»
    ● Κλίμα τροπικό
    ● Αεροπορικές διασυνδέσεις με Η.Π.Α., Αυστραλία και Ιαπωνία
      «ιδιαίτερα καλές»
    ● Οι τουρίστες προέρχονται ΚΥΡΙΩΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΑΠΩΝΙΑ

• ③ ΜΕΛΑΝΗΣΙΑ (§17.3, σελ. 257) — «τα νησιά βρίσκονται βορειοανατολικά της Αυστραλίας και εκτείνονται νοτιοανατολικά προς τη Νέα Ζηλανδία». Αποτελείται από Φίτζι, Νέα Καληδονία, Παπούα Νέα Γουινέα, Νησιά Σολομώντος και Vanuatu.

    ● ΦΙΤΖΙ — «ο ΚΥΡΙΟΤΕΡΟΣ τουριστικός προορισμός της Μελανησίας»,
      κλίμα τροπικό. Τα δύο μεγαλύτερα και κατ' εξοχήν ορεινά νησιά,
      Viti Levu και Vanua Levu, είναι ΑΝΕΝΕΡΓΑ ΗΦΑΙΣΤΕΙΑ.
      Υπήρξαν βρετανική αποικία και κατοικήθηκαν από Ασιάτες (κυρίως
      Ινδούς) που εργάζονταν στις φυτείες ζαχαροκάλαμου· σήμερα η
      κοινότητα των Ινδών υπερτερεί και έχει τον πολιτικό έλεγχο.
      ⚠️ «Οι συγκρούσεις μεταξύ εθνοτικών ομάδων αποτελούν ΚΙΝΔΥΝΟ ΓΙΑ
      ΤΟΥΣ ΤΟΥΡΙΣΤΕΣ.» Οι αναταραχές του 1987 στέρησαν τη δυνατότητα
      προσέλκυσης ξένων επενδυτών — αλλά «ο τουρισμός εξακολουθεί να
      συμβάλλει ουσιαστικά στην οικονομία τους»
    ● ΝΕΑ ΚΑΛΗΔΟΝΙΑ — εγγύτερα στην Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία·
      διακρίνεται για τον ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ της, με έντονο το γαλλικό
      στοιχείο ως πρώην Γαλλική αποικία. Καλές αεροπορικές συνδέσεις·
      εξαρτάται σε σημαντικό βαθμό από τον τουρισμό κυρίως της
      Αυστραλίας, αλλά και της Ιαπωνίας και της Γαλλίας
    ● ΠΑΠΟΥΑ ΝΕΑ ΓΟΥΙΝΕΑ — περισσότερα από 600 νησιά, μόλις 160 χλμ. από
      τις βόρειες ακτές της Αυστραλίας. Ανεξαρτησία το 1975 από την
      Αυστραλία, από την οποία δέχεται τον μεγαλύτερο αριθμό επισκεπτών.
      ΔΕΝ εξαρτάται οικονομικά από τον τουρισμό, «διότι δεν καταβάλλουν
      προσπάθειες προσέλκυσής του»
    ● ΝΗΣΙΑ ΣΟΛΟΜΩΝΤΟΣ και VANUATU

Σύνοψη: (ενδεικτική) Τα νησιά του Ειρηνικού διακρίνονται σε τρεις ομάδες. (1) Η Πολυνησία, οι πιο απομακρυσμένοι προορισμοί του Ειρηνικού, με τα νησιά της Χαβάης στο βορειότερο τμήμα — πολιτικά των Η.Π.Α., με πρωτεύουσα τη Χονολουλού και την τουριστική δραστηριότητα συγκεντρωμένη στο Οάχου — και τη Γαλλική Πολυνησία στο νότιο τμήμα, με την Ταϊτή, τη Μοορέα και την Μπόρα Μπόρα. (2) Η Μικρονησία, με νησιά πλησιέστερα στις ανατολικές ασιατικές ακτές, όπου τα νησιά Γκουάμ είναι ο σημαντικότερος προορισμός της περιφέρειας και ο δεύτερος μετά τη Χαβάη σε ολόκληρο τον Ειρηνικό. (3) Η Μελανησία, βορειοανατολικά της Αυστραλίας και προς τη Νέα Ζηλανδία, που αποτελείται από τα Φίτζι — τον κυριότερο προορισμό της, με πολιτικά προβλήματα και εθνοτικές συγκρούσεις που αποτελούν κίνδυνο για τους τουρίστες —, τη Νέα Καληδονία με τον έντονο γαλλικό χαρακτήρα, την Παπούα Νέα Γουινέα με περισσότερα από 600 νησιά, τα Νησιά Σολομώντος και το Vanuatu.

Κριτήρια αξιολόγησης:

• Η απάντηση αντλείται από τη δομή του κεφαλαίου 17: §17.1 Πολυνησία, §17.2 Μικρονησία, §17.3 Μελανησία (σελ. 255-257).