Ενδεικτικές λύσεις των 2 φιλτραρισμένων ερωτήσεων (σελ. 104): η καταγγελλόμενη συμπεριφορά και οι κατηγορίες της, οι τρόποι έκφρασης του σατιρικού ύφους. Το Β.2 (α+β ενιαίο item) εξαιρέθηκε ρητά — το υποερώτημα (β) ζητά εφεύρεση πρωτότυπων λεζάντων για το βουβό σκίτσο «Ανατολή - Δύση», χωρίς ενιαία ελέγξιμη απάντηση.

Η συμπεριφορά που καταγγέλλεται και οι κατηγορίες της

Ερώτηση: Ποια ανθρώπινη συμπεριφορά καταγγέλεται μέσα από τα σκίτσα; Σε ποιες κατηγορίες θα μπορούσε να επιμεριστεί;

Απάντηση:

Αυτούσιο (σελ. 101): «Βαρέθηκα να με κοροϊδεύουν επειδή είμαι κοντός!» / «...επειδή είμαι χοντρός!» / «...επειδή είμαι μαύρος!... Ρατσισμός ανόητος και απαρχαιωμένος!».
Αυτούσιο (σελ. 102): «Μαύρος;... Είναι Άραβας, τότε;... Είναι ανάπηρος, άνεργος και Άραβας!!;... χορτοφάγος!».

Σύνοψη: (ενδεικτική) Η συμπεριφορά που καταγγέλλεται μέσα από τα σκίτσα είναι η διάκριση/κοροϊδία απέναντι στο διαφορετικό, δηλαδή ο ρατσισμός με την ευρεία του έννοια. Θα μπορούσε να επιμεριστεί στις εξής κατηγορίες, όπως προκύπτουν από τα ίδια τα σκίτσα: (1) διακρίσεις λόγω σωματικής εμφάνισης (κοντός, χοντρός), (2) διακρίσεις λόγω φυλής/χρώματος δέρματος (μαύρος), (3) διακρίσεις λόγω εθνικότητας/θρησκείας (Άραβας), (4) διακρίσεις λόγω αναπηρίας ή κοινωνικοοικονομικής θέσης (ανάπηρος, άνεργος), και (5) διακρίσεις λόγω διατροφικών συνηθειών/τρόπου ζωής (χορτοφάγος). Η ποικιλία αυτών των κατηγοριών δείχνει πως ο μηχανισμός της προκατάληψης λειτουργεί με τον ίδιο τρόπο ανεξάρτητα από την «αφορμή».

Κριτήρια αξιολόγησης:

Οι τρόποι έκφρασης του σατιρικού ύφους

Ερώτηση: Το ύφος των σκίτσων είναι σατιρικό - σαρκαστικό. Με ποιους τρόπους εκφράζεται αυτό;

Απάντηση:

Αυτούσιο (σελ. 101): η παράθεση τριών εντελώς ανόμοιων «αιτιών» κοροϊδίας (κοντός/χοντρός/μαύρος) στην ίδια λογική σειρά, με κατάληξη «Ρατσισμός ανόητος και απαρχαιωμένος!».
Αυτούσιο (σελ. 102): η κλιμακούμενη υπερβολή της μητέρας («Μαύρος;»... «Είναι Άραβας, τότε;»... «ανάπηρος, άνεργος και Άραβας!!;») που καταρρέει απότομα στο ασήμαντο «...χορτοφάγος!».

Σύνοψη: (ενδεικτική) Το σατιρικό/σαρκαστικό ύφος εκφράζεται κυρίως με δύο τεχνικές: (1) την υπερβολή/κλιμάκωση —στο «Ο αρραβωνιαστικός» η μητέρα περνά διαδοχικά από όλο και πιο «τρομακτικά» γι' αυτήν σενάρια (μαύρος → Άραβας → ανάπηρος και άνεργος), δημιουργώντας κωμική ένταση· (2) την απότομη αντίθεση/ανατροπή ανάμεσα στην προσδοκία και την πραγματικότητα —η «τρομερή» αποκάλυψη αποδεικνύεται τελικά ασήμαντη («χορτοφάγος»), γεγονός που γελοιοποιεί αναδρομικά όλη την προηγούμενη υπερβολική αντίδραση. Στο πρώτο σκίτσο, η σάτιρα ενισχύεται επίσης από την επανάληψη της ίδιας δομής παραπόνου («Βαρέθηκα να με κοροϊδεύουν επειδή είμαι...») για τρεις εντελώς διαφορετικές, ασύγκριτες «αιτίες», δείχνοντας πόσο αυθαίρετος είναι στην πραγματικότητα ο μηχανισμός της κοροϊδίας.

Κριτήρια αξιολόγησης:

Προηγούμενο Στοιχείο

Επιστροφή στην Ενότητα

Επόμενο Στοιχείο